عکس/ معبد «اژدها» یا داش کسن


 معبد «اژدها»  که به زبان محلی آن را "معبد داش کسن" (برنده سنگ)می نامند، تنها معبد بودایی ایران در فاصله ۱۷ کیلومتری سلطانیه (زنجان) و در نزدیکی روستا ویر قرار دارد. شواهد نشان می دهد این معبد در ابتدای قرن هشتم هجری فعال بوده و معماران دربار ایلخانی از سنگ خوشتراش آن در ساخت ارگ و گنبد سلطانیه استفاده کرده‌اند. اما این معبد به سرانجام نرسیده و نیمه تمام رها شده است. این کارگاه سنگبری دارای نقش برجسته هایی با نقش دو اژدهای محافظ است که وجه تسمیه روستای ویر را نشان می‌دهد که این محل به منظور ایجاد معبدی بودایی کاربری داشته چرا که هم اکنون نیز برخی از شهرهای زیارتگاهی بودایی در هندوستان و تبت را ویهار یا ویهارا می‌نامند.
















[کد مطلب: 154954] [تاريخ انتشار: بيست و پنجم ارديبهشت ۱۳۹۷ برابر با پانزدهم مه ۲۰۱۸] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

نظرات
نام: (الزاميست)
نظرات شما (حداکثر تعداد حروف با احتساب فاصله بين حروف 1000 حرف ميباشد):

Captcha
اعدادی را که در تصویر بالا می بینید (بدون فاصله گذاشتن میان آنها) در باکس زير وارد کنید و سپس دکمه ارسال را کليک کنيد
نظرات خوانندگان
نوشته شده در تاريخ بيست و پنجم ارديبهشت ۱۳۹۷ برابر با پانزدهم مه ۲۰۱۸ ، 17:19:36 توسط لیثی حبیبی - م. تلنگر
ادامه و تمام - اگر می خواهیم کار مفید ارائه دهیم، باید اینگونه بود. و ادامه ی اصلِ سخن: باری، به ترکی آذربایجانی داش، یعنی سنگ. ولی در تالشی به سنگ، سن(به سکون سین) هم می گویند. پس در نامواژه ی «کَ سن» = کَه سنگ = سنگِ خانه(برگردان به فارسی) = سنگی که با آن خانه می سازند، بعد ها آن نام اولی حفظ شده، ولی چون تصور دقیقی از آن نداشتند، یک سنگ دیگر(داش) را بر آن افزوده اند، که شده سنگ خانه سنگ. مثالی برای روشنگری بیشتر: کوهی در استان اردبیل هست به نام سیاکو( تالشی - در زبان های کهن ایرانی اغلب های ملفوظ نداریم). سیاکو = سیاه کوه = کوهِ سیاه(برگردان به فارسی). ولی حالا مردم آن منطقه به سیاکو که واژه ای مرکب و کامل است، می گویند سیاکو داغ = کوهِ سیاه کوه(زیرا نمی دانستند، کوه یکبار در آن واژه ی مرکب بکار رفته). و ... کَه(تالشی) = خانه. که واژه های درَه کَه(منطقه ای در تهران)، کَه لُون = کَه لان(نامِ روستایی در آذربایجان شرقی)، کَبین، کَبینت، و ... همه در همین کَهِ کهنِ ایرانی بُن دارند. تالش ها هنوز به خانه، کَه می گویند. پیروز و شاد باشید.
نوشته شده در تاريخ بيست و پنجم ارديبهشت ۱۳۹۷ برابر با پانزدهم مه ۲۰۱۸ ، 17:00:47 توسط لیثی حبیبی - م. تلنگر
ادامه ی منگفت قبلی من که هنوز منتشر نشده. قبل از آن باید یکبار دیگر این را متذکر شوم که تحلیل من منطقی و علمی است؛ ولی گاه شباهت می تواند همان تحلیل منطقی و دارای فرمول علمی را ناکار سازد. من تا به امروز با همین فرمول هزاران واژه ی ایرانی و غیر ایرانی را شکافته ام؛ ولی در مورد دو نامواژه ی ایرانی آستاراخان و آستارا، در آغاز اشتباه کرده بودم که در تحقیقات بعدی به اشتباه خود پی بردم. در بابِ «داش کَسن» نیز می تواند شباهت برای من گول زننده شده باشد. یعنی اگر عزیزی آمد و آن نامواژه ی مرکب را جز به جز شکافت و توضیح داد؛ من اشتباه خود را با کمال میل می پذیرم. چرا با کمال میل؟ برای اینکه اگر کسی بخواهد به هر دلیلی غلطی را به خانه ی تاریخ بَرَد و ثبت نماید، او نمی تواند واژه شکاف باشد. پس اگر صادق هستیم، باید حقیقتی که بر ما آشکار می گردد را با کمال میل بپذیریم. باید بسیار شادمان شویم از اینکه غلط ما ثبت نگشته. من وطن خود و خلق بسیار بسیار رنجدیده ی خود را دوست میدارم؛ ولی هنگام شکافتن واژه ها دارای ملیت نیستم. آن لحظه فقط اهلِ زمین زیبایم و بس. اگر می خواهیم کار مفید ارائه دهیم، ادامه دارد
نوشته شده در تاريخ بيست و پنجم ارديبهشت ۱۳۹۷ برابر با پانزدهم مه ۲۰۱۸ ، 15:54:43 توسط لیثی حبیبی - م. تلنگر
سلام دوستان.دوستی که آن توضیح را نوشته حتمن دلایل خود را دارد؛ولی شکل کار من دارای فرمول علمی و منطقی خود هست.یعنی وقتی می گویم تجریش یا کوروش یا تَجَن، آن را تجزیه کرده و اجزایش را به روشنی می نمایم. حال بعد از این مقدمه، با همان شیوه ی ذکر شده بر می گردم به نامواژه ی «داش کَسن». البته این تحلیلِ نهایی من نیست؛ ولی تحلیلی منطقی و علمی یعنی دارای ریشه یابی است. آیا با این شیوه همیشه کار دقیق و درست پیش می رود؟ می تواند شباهت در آغاز کار گول زننده هم باشد؛ ولی این اشتباه یک در هزار است. چنانکه من در آغاز تحلیلی نادرست در بابِ آستارا خان و آستارا، داشتم. البته گاه تحلیل دوگانه است و ربطی به اشتباه من ندارد. مثال: شورَه بیل = آبگیرِ شور. شورَه بیل = آبگیری که رویش را مِه می پوشانَد. ظاهرن هر دو درست است، ولی در مورد این آبگیر خاص، تحلیل دوم صحیح ست. اصل آن نامواژه ی کهن به احتمال بسیار قوی، کَ سن = کَه سنگ = سنگِ خانه(برگردان به فارسی امروز) = سنگی که با آن خانه می سازند، بوده. که بعد ها «داش» ترکی آذربایجانی به آن افزوده شده. چرا افزوده شده؟ به دلیل برداشت دقیقی از واژه نداشتن.ادامه دارد
آگهی های تجارتی