در سی امین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی
تجدید پیمان با نسلی که سَر داد و سِر نداد



تنها با سرنگونی انقلابی نظام جنایتکار جمهوری اسلامی می تواند  جامه عمل بپوشد!

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است
با ریشه چه می کنید؟
گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده ای
پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟
گیرم که می کُشید
گیرم که می برید
گیرم که می زنید
با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟
شهریار دادور

30 سال گذشت. 30 سال از قتل عام هزاران زندانیان سیاسی، در کمتر از 2 ماه به دست دژخیمان رژیم مرتجع جمهوری اسلامی گذشت.
مردم زخم خورده ایران جنایات دهه 60 و قتل عام تابستان 67 را نه فراموش می کنند و نه می بخشند. اگرچه حکومت ایران با اعدام و دفن بهترین فرزندان مردم در گورهای بی نام و نشان دسته جمعی، سعی کرد نشانی از وفاداری و پایداری به آرمان  جوانانی که برای رفع هر گونه ستم و استثمار جان خود را فدا کردند، باقی نگذارد. اگر چه در سال ها و ماه های اخیردر یک حرکت سیستماتیک و سراسری در بسیاری از شهر ها، همان گورهای بی نام و نشان را هم  تخریب و گود برداری کرده و با ساخت و سازهای متفاوت سعی دارد صورت مسئله جنایاتش را پاک کند، ولی یاد و خاطره آنان همواره تصویر، الگو و انگیزه ای برای تداوم مبارزه اقشارو طبقات مختلف  علیه آمران و عاملان این جنایات برای دست یابی به حقیقت بوده و خواهد بود.

 بخش بزرگی از زندانیان سیاسی را زنان تشکیل می دادند. زنانی که در خیزش های توده ای برای سرنگونی رژیم شاه و برای ساختن جامعه نوینی که در آن زنان و مردان آزاد و برابر بوده و از ستم و استثمار رها باشند مبارزه کردند. زنانی که در برابر فرمان ارتجاعی حجاب اجباری خمینی و کل رژیم تئوکراتیک تازه به قدرت رسیده، قد علم کردند و با سازماندهی بزرگترین تظاهرات زنان در تاریخ ایران در 8 مارس 1357 علیه فرمان حجاب اجباری نشان دادند که سر تسلیم ندارند. بسیاری از این زنان به زندان افتادند و در زیر شدید ترین شکنجه های قرون وسطایی قرار گرفتند و با فدا کردن جان خود حاضر نشدند حجاب این سمبل اسارت زنان را بر سر کنند. آنان با ایستادگی در برابر شکنجه و شلاق و تابوت و قپانی ، در برابر آزار جنسی و تجاوز و... به زانو در نیامدند و در اثر این مقاومت ها بود که رژیم نتوانست  الگوی زن مسلمان را برای زندان بزرگ تر نمونه سازی کند. ولی همان گونه که زنان زندانی سیاسی در زندان ها در جنگی نابرابر قهرمانانه جنگیدند، زنان در زندان بزرگ جامعه هم مرعوب نشدند و در طول چهل سال به اشکال مختلف علیه ستم بر خود که در مرکز آن حجاب اجباری قرار دارد، مبارزه کردند.

طی این چهل سال، حضور جسورانه و پرقدرت زنان همچنین در مبارزات گوناگون، خیزش 88، خیزش دیماه 96، خیزش مردادماه و ... چنان مشهود است که حتا بلندگوهای امپریالیستی نیز به آن اذعان دارند. حضور و تکثیر دختران خیابان انقلاب که حجاب، این سمبل انقیاد را از سر برگرفتند و از آن پرچمی برای رویارویی با نظام زن ستیز جمهوری اسلامی ساختند، هم چون رعد آسمان اقتدار ایدئولوژیک - سیاسی جمهوری اسلامی را به لرزه در اورد و آنان را به تکاپو انداخت که  تلاش کنند با دستگیری و زندان و بستن مجازات های سنگین به این زنان شورشگر، از تکثیر و توده ای شدن این مبارزه جلوگیری کنند!!

خیزش و مبارزات کارگران، دانشجویان، زنان، معلمین، پرستاران، کامیون داران، اقلیت های ملی  ومذهبی و عقیدتی علیه رژیم جمهوری اسلامی به عنوان عامل اصلی فقر و فلاکت، بی آینده گی جوانان، افزایش غیر قابل تصورتن فروشی و اعتیاد، کارتن خوابی، گور خوابی، نابودی محیط زیست، بی آبی، فروش اعضای بدن، فروش نوزادان و اجاره رحم و .... باعث شده است که بیش از هر زمان دیگر مشروعیت این رژیم سرکوبگر چنان ضربه بخورد که برای بقای عمر ننگین خود، یک بار دیگر به طور وسیع دستگاه سرکوبگر خود را برای زندانی کردن، شکنجه و اعدام به کار گیرد تا بتواند  بار دیگر به امپریالیست ها خصوصا به رژیم فاشیستی ترامپ پیام دهد که می تواند هم چون دهه شصت با کشتار یک نسل از انقلابیون به حاکمیت خود ادامه دهد! اما خوب می دانند خشم و انزجارمردم ازحاکمیت چهل ساله یک رژیم سرمایه داری تئوکراتیک چنان فشرده وعمیق و گسترده شده است که  دیگر نمی توانند مردم را مرعوب کنند. مبارزات جسورانه زنان در مقابل مزدوران رژیم و زیر پا گذاشتن بی محابا ی خط قرمز ها که همه روزه در گزارشات و ویدئوهای مختلف در سطح شهر های کوچک و بزرگ انتشار می یابد، جهش فنری را نشان می دهد که رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی سال ها تلاش کرده است که آن را فشرده نگاه دارد.

خیزش دیماه، ادامه مبارزات و خیزش مرداد ماه  نشان می دهد که مردم به درجات بالائی توهمی نسبت به جناح های مختلف رژیم ندارند و به درستی نوک پیکان مبارزه اشان را علیه رژیم با سر دادن شعار "اصلاح طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا" پیش گذاشتند.  به خاطر نبود آلترناتیو انقلابی اما  بخشی از مردم با سر دادن شعار های انحرافی در حمایت از سرمداران ارتجاعی رژیم شاه و امپریالیست ها، توهمی را که تحت تاثیر تبلیغات مسموم رسانه ها و مدیای وابسته به امپریالیست های فارسی زبان نسبت به این مرتجعین پیدا کرده اند، هویدا ساختند . اما باید بر این حقیقت پافشاری کرد که جنایات رژیم جمهوری اسلامی نمی تواند و نباید خاکستر فراموشی بر روی عملکرد دستگاه عریض و طویل امنیتی شاه بپاشد. پایه دستگاه اطلاعاتی/امنیتی جمهوری اسلامی همان ساواک و شبکه عریض و طویل امنیتی رژیم شاه است که پیش از انقلاب، جوانان معترض و انقلابی را به جرم مخالفت با رژیم شاه، راهی اتاق های شکنجه و جوخه های اعدام می کردند. به یاد داشته باشیم که چهل سال پیش رژیم جمهوری اسلامی بر همان دولتی تکیه کرد که از رژیم شاه به ارث برده بود و آن را برای به بند کشیدن زنان، کارگران ، زحمتکشان و کلیه اقشار وطبقات مردم به کار گرفت. قرار نیست که یک بار دیگر حاصل مبارزات و جانفشانی مردم به جیب امپریالیست ها و آلتوناتیوهای ارتجاعی آنان بریزد. همان گونه که همواره گفتیم و نوشتیم حاصل "انتخاب" بین بد و بدتر زندگی میلیون ها نفر از توده ها را به تباهی می کشاند و کشاند.

دولت های امپریالیستی هم از کشتار عظیم زندانیان سیاسی در دهه 60 و قتل عام 67  با سکوت معنی دار خود، حمایت کردند. حال بعد از گذشت سال ها، با افشای این جنایت توسط خانواده های جان باختگان ، زندانیان جان به در برده، سازمان ها و احزاب مبارز، در چند سال اخیر امپریالیست ها از طریق بنگاههای تبلیغی اشان هم چون بی بی سی ، من و تو، صدای آمریکا و... در باره کشتار دهه شصت و تابستان خونین 67 "اطلاع رسانی" می کنند و می خواهند با طرح گوشه ای از این جنایت فراموش نشدنی و نا بخشیدنی آن را مصادره به مطلوب کرده و با ژست های "دفاع از حقوق بشر"، در چانه زنی های سیاسی بر سر منافع خود، از آن به عنوان اهرم فشار بر روی رژیم جمهوری اسلامی استفاده کنند.  تضادها و نزدیکی های امپریالیسم جهانی با حکومت ایران، هیچ ربطی به منافع توده های ستمدیده ندارد و نباید بگذاریم که حاصل مبارزات مردم و حاصل فداکاری های مردم در خدمت تامین منافع این یا آن قدرت امپریالیستی و آلتوناتیو های ارتجاعی آنان در ایران قرار گیرد.

ما فعالین "کارزار مبارزه علیه خشونت دولتی، اجتماعی و خانگی بر زنان در ایران"، یاد و خاطره جانباختگان زندانی سیاسی دهه 60 و تابستان 67 را گرامی می داریم و خود را در مبارزه برای ساختن جامعه نوین سهیم می دانیم.  ما با ادامه افشای این جنایت در افکار عمومی ، با مبارزه برای آزادی زندانیان در بند که با درهم شکستن درهای زندان امکان پذیر می شود، به مبارزه خود ادامه می دهیم. ما پیمان خود را با تمامی جانباختگان در راه رهایی مردم از ستم و استثمار، تجدید کرده وسرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی را اولین گام برای ساختن جامعه ای می دانیم که در آن هیج انسانی برای بیان عقاید خود زندان و مجازات نشود.
 کارزارمبارزه علیه خشونت دولتی، اجتماعی و خانگی بر زنان در ایران
سپتامبر 2018

karzar.Zanan.2016@Gmail.Com
Www.Kaarzaar.Com
Www.Facebook.Com/Kaarzaar
Www.Twitter.Com/Kaarzaar
Https://T.Me/Kaarzaar

[کد مطلب: 164792] [تاريخ انتشار: نوزدهم شهريور ۱۳۹۷ برابر با دهم سپتامبر ۲۰۱۸] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

آگهی های تجارتی