رئیسی؛‌ «سیاست مشت آهنین» و تلاش برای نزدیکی به کرسی رهبری


روزبه بوالهری؛ رادیو فردا: اسماعیل بخشی، ‌نماینده کارگران نیشکر هفت‌تپه، به ۱۴ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده است. محمد خنیفر کارگر نیشکر هفت‌‌تپه به شش سال، سپیده قلیان فعال مدنی به ۱۹ سال و شش ماه، و امیرحسین محمدی‌فرد، ساناز الهیاری، امیر امیرقلی و عسل محمدی، هر یک به ۱۸ سال زندان محکوم شده‌اند.

پیش از این، احکام شلاق و زندان برای فعالان کارگری و صنفی در روزهای اخیر صادر شده است؛ از حکم پنج تا ۱۴۸ ضربه شلاق و از حکم چند ماه تا ۲۴ سال زندان.

اما چرا قوه قضائیه ابراهیم رئیسی با «مشت آهنین» با فعالان کارگری و صنفی برخورد می‌کند و حتی می‌توان گفت که برخورد با آنان را تشدید کرده است؟ در پاسخ می‌توان به چند نکته اشاره کرد.

عامل نخست، مشخصاً مربوط به آینده ابراهیم رئیسی ‌رئیس قوه قضائیه است. به نظر می‌رسد که اتخاذ «سیاست مشت آهنین» و تشدید برخورد قوه قضائیه با فعالان کارگری و صنفی در دوره ریاست او، در کنار برخوردهای اخیر با فساد مالی (البته گزینشی و محدود)، برای یادآوری این نکته از سوی ابراهیم رئیسی به رهبر جمهوری اسلامی و نهادهایی مانند سپاه پاسداران است که می‌تواند گزینه‌ مطرح برای نقش «ناجی جمهوری اسلامی» در سال‌های آینده باشد.

به عبارت دیگر، ابراهیم رئیسی با کارنامه‌اش، از جمله مشارکت در اعدام‌های دهه ۶۰،‌ می‌خواهد خود را شخص قدرتمندی نشان دهد که ابایی از تکرار گذشته ندارد و آنها می‌توانند برای حفظ جمهوری اسلامی بر روی او حساب کنند.

در این ارتباط،‌ آقای رئیسی که از او در کنار اشخاصی مانند حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، به عنوان گزینه‌ای مطرح برای جانشینی علی خامنه‌ای نام برده می‌شود،‌ «سیاست مشت آهنین» را امتیازی مهم برای خود می‌داند و می‌خواهد از آن به عنوان برگ برنده‌ای برای خود استفاده کند.

از طرف دیگر، تشدید برخوردهای قوه قضائیه به ریاست ابراهیم رئیسی، انتقال‌دهنده این پیام به شرکت‌های خصوصی‌شده (خصولتی) است که او حافظ منافع آنان در قبال کارگران ناراضی از واگذاری‌ها و شرایط اقتصادی خواهد بود. این پیام در شرایطی داده می‌شود که کارگران شمار قابل توجهی از این کارخانه‌ها خواستار خلع ید از کارفرمایان این واحدها و مالکیت دوباره دولت بر آنها و یا حتی در پاره‌ای موارد خواستار واگذاری مالکیت کارخانه‌ها به خود کارگران شده‌اند. پیگیری ایده دوم از سوی فعالان کارگری و کارگران، خوشایند مجموعه حکومت جمهوری اسلامی که خواستار ادامه روند خصوصی‌سازی است،‌ نخواهد بود.

نکته دیگر درباره تشدید میزان احکام صادر شده از سوی دادگاه‌های انقلاب اسلامی، به مجموعه حکومت بازمی‌گردد؛ اینکه جمهوری اسلامی با استفاده از «مشت آهنین» در قبال حرکت‌های صنفی و مدنی به آمریکا، کشورهای اروپایی و عربی و حتی اسرائیل پیام می‌دهد که توانایی دارد با قدرت کامل حکومت کند و امکان پیدایش آلترناتیو علیه این حکومت در داخل مرزهای ایران وجود ندارد. این پیام در شرایطی ارسال می‌شود که جمهوری اسلامی ایران تحت فشار شدید خارجی قرار دارد.

و نکته آخر، تغییر فضای سیاسی و اجتماعی ایران پس از اعتراض‌های دی ماه سال ۹۶ و تابستان سال ۹۷ است؛ اعتراض‌هایی که طبقات فرودست جامعه در آنها مشارکت داشتند و البته حکومت می‌کوشد آن را بی‌اهمیت جلوه دهد.

این اعتراض‌ها در شرایطی شکل گرفتند که شماری از مقام‌های جمهوری اسلامی، پیشتر نسبت به بروز فتنه در سال ۹۸ هشدار داده‌اند.

در این ارتباط، باید توجه داشت که اعتراض‌های کارگری در ایران، دیگر «دفاعی» محسوب نمی‌شوند؛‌ به عبارت دیگر، کارگران صرفاً برای دریافت دستمزد و حق بیمه خود اعتصاب و تجمع و راهپیمایی نمی‌کنند. موضوع دیگر اینکه‌ مدت زمان اعتراض های کارگری، کوتاه‌مدت نیست و در برخی اوقات، از چند روز اعتصاب و تجمع فراتر رفته است. از جمله اعتراض‌های صنفی طولانی‌مدت در چند سال اخیر، اعتصاب یک ماهه کارگران معدن بافق یزد، اعتصاب و تجمع سه هفته‌ای کارگران نیشکر هفت‌تپه و اعتصاب و راهپیمایی کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران در اهواز بوده است.

در عین حال،‌ می‌توان به سازماندهی کارگران روزافزون کارگران کارخانه‌ها در اعتراض‌‌شان اشاره کرد.

علاوه بر این، شعارهایی که از جمله در اعتصاب‌ها و تجمع‌های کارگری در اراک، هفت‌تپه و اهواز سر داده شد، نشان از آن دارد که کارگران در کنار خواسته‌های صنفی، به تدریج، مسایل سیاسی را نیز مطرح می‌کنند. مانند «بی‌لیاقت» خواندن دولت و مجلس شعار «مرگ بر دیکتاتور». این موضوع هنوز محدود است ولی می‌توان پیش‌بینی کرد که با بدتر شدن شرایط اقتصادی، به ویژه برای کارگران و سایر مزدبگیران، شعارهای سیاسی بیشتری مطرح شود. هرچند که نمی‌توان انتظار شعارهای سیاسی رادیکال را در کوتاه‌مدت داشت. همزمان باید در نظر داشت که در حال حاضر، هزینه‌های زندگی از هفت میلیون و ۵۰۰ هزار تومان گذشته ولی حداقل دستمزد ماهانه کارگران در سطح یک میلیون و ۷۶۰ هزار تومان درجا زده است.

بر این اساس، حکومت از چشم‌انداز آینده، ‌به ویژه رویکرد کارگران و مزدبگیران، راضی نیست و می‌کوشد از طریق سیاست برخورد همزمان با بدنه (کارگران و مزدبگیران) و همچنین با فعالان کارگری و صنفی، به عنوان سر جنبش کارگری و صنفی، مانع از گستردگی اعتراض‌ها و حتی تکرار حوادث دی ماه ۹۶ و تابستان سال ۹۷ شود.

‌نگرانی جمهوری اسلامی از چشم‌انداز آینده، می‌تواند به ابراهیم رئیسی کمک کند تا بیش از گذشته خود را مطرح کند و بکوشد تا به کرسی رهبری جمهوری اسلامی نزدیک‌تر شود.


[کد مطلب: 190276] [تاريخ انتشار: هفدهم شهريور ۱۳۹۸ برابر با هشتم سپتامبر ۲۰۱۹] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

در زمینه‌ی انتشار نظرات کاربران گرامی رعایت چند مورد ضروری است
  • لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید
  • «پيک ايران» مجاز به ویرایش ادبی نظرات کاربران است
  • مطالبی که حاوی کلمات رکيک، غير اخلاقی و يا توهين به ديگران باشد منتشر نميشوند
  • نظراتی که پیرامون این خبر نباشد منتشر نمیشود
  • نطرات حاوی لينک منتشر نميشوند
نام: (الزاميست)
نظرات شما (حداکثر تعداد حروف با احتساب فاصله بين حروف 1000 حرف ميباشد):

Captcha
اعدادی را که در تصویر بالا می بینید (بدون فاصله گذاشتن میان آنها) در باکس زير وارد کنید و سپس دکمه ارسال را کليک کنيد
نظرات خوانندگان
نوشته شده در تاريخ بيست و دوم شهريور ۱۳۹۸ برابر با سيزدهم سپتامبر ۲۰۱۹ ، 14:59:01 توسط خرم دین
آقای رضا توجه کنید که از دوازده خبری که جزو پر بازدید کنندگان پیک ایران است ، یازده تای آنها به ظلم بیشرمانه ای که در حق زنان کشورم میرود اختصاص پیدا کرده، بخصوص در مورد مرگ دلراش سحری که مثل آسمان، آبی بود . شما که از عملکرد کاربری به نام آذر دفاع میکند ، کجاست این فعال زنان که در مورد هر خبری، نظری دارند . اگر انتخابات آزادی در فردای ایران اتفاق بیفتد حتما یادم خواهد ماند که به احزاب کمونیست رائ نخواهم داد . اینها ایرانی نیستند و درد و رنج این مردم را مطلقا درک نمیکنند و به قول حسن آقا در تونل زمان ، در تاریکی هنوز هم پاهای فیل را چهار ستون میپندارند ، پوسیده اند و مثل آدمی در خواب یک نوار صوتی را دائما تکرار و تکرار و تکرار میکنند . خسته هم نمیشوند چون در خوابند و اطرافشان را درک نمیکنند و از به روز شدن عاجزند . چهل سال از فروپاشی دیوار برلین گذشته و در تمامی آن سالهای سیاهی که این دیوار، خودی و ناخودی را در خانواده ها از هم جدا کرده بود، دریغ از یک انسان که از غرب خود را به قسمت شرقی دیوار پرت کرده باشد و در صورتی که هزاران هزار ، جان خود را برای رسیدن به قسمت غربی از دست دادند .
نوشته شده در تاريخ بيستم شهريور ۱۳۹۸ برابر با يازدهم سپتامبر ۲۰۱۹ ، 13:35:50 توسط کارگر تبعیدی
اگر ابراهیم رئیسی ها همچنان بر مسند قدرت هستند و با به محاکمه کشاندن کارگران، زندان، شلاق، شکنجه، قتل عام زندانیان سیاسی و......از مشت آهنین استفاده می کنند، تنها بخاطر عدم سازمانیابی طبقه کارگر در حزب کمونیست و انقلابی است وگرنه رئیسی نباشد یا یک جنایتکار دیگر، معلوم است که برای رسیدن به قدرت بیشتر خیز بر می دارد. رسالت کارگران و زحمتکشان در این دوران تاریخی، بر پایی انقلاب کمونیستی با هدف الغای طبقات میباشد و اولین مانع را که رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی میباشد بایستی با تشکیل یگانهای مدافع سرخ بشکلی انقلابی سرنگون کرد. لذا بایستی کمیته های مخفی و هسته های سرخ مقاومت را در هر محله و کارخانه ای تشکیل داد. دشمنان کارگران با هدف پیشگیری از نابودی نظام بهره کشانه سرمایه داری، ما را بعنوان یک طبقه انکار می کنند و تمام تلاشهای ما را صنفی مینامند در صورتیکه هزاران کارگر کمونیست از سیاسی ترین افراد جامعه میباشند و البته لغت صنف به کارفرمایان تعلق دارد. برای رهایی همگان، کارگران بایستی با در پیش گرفتن مقاومت بعنوان زندگی و با قدرت مسلح، هم سیاست را در دست بگیرند و هم اقتصاد را.
نوشته شده در تاريخ بيستم شهريور ۱۳۹۸ برابر با يازدهم سپتامبر ۲۰۱۹ ، 12:47:57 توسط آذر
کمونیستها، در جريان عمل مبارزاتی و رودرروئی‌های مستقيم و غير مستقيم با پاسداران و مدافعان آشکار و نهان نظم موجود، در هر گام مبارزه، نسبت به اشتباهات و نقاط ضعف خود آگاهی پيدا میکنند. از نقد اصولی، به قصد پيشرفت و تکامل خويش استقبال میکنند ، از آن می‌آموزند و تجارب قطره قطره اندوخته شده خويش را، چراغ راه خود قرار می‌دهند. مبارزه نظری، يکی از وجوه بسيار مهم مبارزه طبقاتی و ابزار مؤثری است که با آن بايد با ناخالصی‌ها، خرده ناخالصی‌ها و انحرافات و حواشی آن به مقابله پرداخت. در این مسیر، خودنمائی و فرصت طلبی، خود بزرگ پینی، و برتری طلبی و قضاوت عجولانه جائی ندارد. هرچند اين واقعيت را نمی‌توان انکار نمود که جريان عمل مبارزاتی، بيش از هر مبارزه نظری، ماهيت ها را برملا میسازد. در مسير روبه‌رشد و بالنده جنبش کارگری و در جريان صيقل‌يابی و پيشرفت مبارزه طبقاتی، هر اقدام مبارزاتی عملی، بسيار مؤثرتر از هر مبارزه نظری، ماهيت اين‌گونه گرايش‌ها را فاش می‌سازد و جنبش کارگری در مسير پيشرفت و تعالی خويش، بی تردید اينان را تحت هرنام و نشان و شرایطی، مانند خس و خاشاکی بی‌مقدار از سر راه خود کنار می‌زند.
نوشته شده در تاريخ نوزدهم شهريور ۱۳۹۸ برابر با دهم سپتامبر ۲۰۱۹ ، 14:19:33 توسط خرم دین
جناب آذر میدانم شما کسی را در سطح و اندازه و دانش خویش نمیدانید که در مقام پاسخگویی و تبادل نظر بر آیید و گویا بسیار از سطوح بالا بالا ها به بقیه نظر می افکنید، اشکالی ندارد، من نیز در این پائین پائین ها کسی نیستم که از شما انتظار جوابی داشته باشم، فقط مانده ام که شما وقتی سنگ توده ها و زحمتکشان و حکومت شوراها را به سینه میزنید وقتی به مرگ دلخراش دختر آبی میرسید و جامعه ایران و جهانی واکنش های تندی به آن ایراد میکنند در کمال تعجب میبینم که شما لام تا کام حرفی برای گفتن ندارید و در سکوت مطلق قرار میگیرید و مثل اینکه دلسوزی شما برای فقط و فقط قشر خاصی از جامعه است و از همین الآن در حکومت آینده شورایی تان برای خودی و ناخودی مرزبندی و خطکشی مشخصی بوجود آورده اید. فکر نمیکنید این طرز برخورد دوگانه با درد و رنج مردم ایران برای همراهی و همدلی مردم با حکومت شوراهای شک و تردید بوجود خواهد آورد و شما را در صندوق های رائ تنها رها خواهند گذاشت و به حزب و گروهی رائ خواهند داد که رهبری کل جامعه را در دست بگیرد و نه فقط قشر خاصی را ، دلم میخواهد به سوسیالیسم علاقه پیدا کنم ولی هر کاری میکنم نمیشود.
نوشته شده در تاريخ هفدهم شهريور ۱۳۹۸ برابر با هشتم سپتامبر ۲۰۱۹ ، 13:49:55 توسط آذر
دستگاه قضایی و امنیتی رژیم ضد کارگری حاکم بدون توجه به وضعیت معیشتی کارگران زندانی و اخراجی و خانواده آنها، بدون توجه به اعتراضات مکرر زندانیان و خواست آنها و خانواده‌هایشان و بدون توجه به اعتراضات و خواست سایر مردم و نهادها و سازمان‌های گوناگون داخلی و بین‌المللی، کماکان به بدرفتاری و اعمال خشونت علیه زندانیان سیاسی ادامه داده و توام با شکستها و ناکامیهای پی‌درپی در عرصه مسائل و سیاستهای خارجی، سرکوب داخلی را بیش از پیش تشدید کرده است. ارتجاع حاکم با تشدید سرکوب و بازداشت گسترده کارگران و فعالان سایر جنبشهای اعتراضی، برخوردهای خشن و نگران کننده ونحوهٔ نگهداری از آنها، محروم سازی از ابتدایی‌ترین حقوق یک زندانی، آزار و اذیت و اعمال شکنجه‌های جسمی و روانی و سرانجام محاکمات قلابی و اتهامات تکراری و کلیشه‌ای رنگ باخته، و البته همراه با آن، لغو قرارداد کار و اخراج و قطع حقوق و درآمد زندانی، فشار علیه زندانیان سیاسی و خانواده آن‌ها را فوق‌العاده تشدید نموده است. اسیران دربند، بی‌قیدوشرط باید آزاد شوند. نگذاریم این‌ عزیزان در چنگ ارتجاع حاکم پژمرده شوند. تنهایشان نگذاریم و به یاریشان برخیزیم.
آگهی های تجارتی


پايان آگهی های تجارتی

سرخط اخبار پيک ايران در سايت شما

كد زير را كپى كنيد و در جاى مناسب در سايت خود قرار دهيد


Contact us: