خیزش مردمی در ایران، معرکه های تکراری در خارج از کشور


مسعود نقره کار

معرکه اول:
با هر خیزش مردمی در داخل کشور، اصلاح طلبان حکومتی درخارج از کشوربه میدان جنگ روانی علیه مخالفان حکومت اسلامی فراخوانده می شوند تا کمبودهای سرکوب حکومتی را جبران و مخالفان حکومت اسلامی را درداخل وخارج از کشورمرعوب کنند. این افراد و جریان ها وظیفه طهارت حکومتی را به عهده دارند که بند ناف اش به جفت خشونت و کشتار بند است. در رابطه با خیزش مردمی اخیر اینان که خود در زمرۀ خشونت آفرینان حکومتی بودند و هستند، تلاش می کنند مردم میهنمان، به ویژه جوانان سرزمینمان و نیز جریان های سیاسی مخالف رژیم اسلامی و یا کشورهای دیگر را عامل بروز خشونت در میهنمان معرفی کنند و کشتارمردم توسط حکومت اسلامی را" خشونت مشروع" و "خشونت قانونی" ازسوی حکومت اسلامی جا بزنند، آنهم حکومتی که آشکارا مبلغ خشونت به ویژه "خشونت مقدس" بوده  وکشتارهای بزرگی را مرتکب شده است. اصلاح طلبان حکومتی اما به روشنی می دانند اگر جوانان سرزمینمان در مواردی نیز دست به خشونت برده اند دلائل خشم نهفته ای که آن ها را در مقاطعی بسوی اعمال خشونت کشانده، چیست و کیست. حکومت اسلامی، حکومتی توتالیترِ و شیعی، حکومتی سرکوبگر و ضد دمکراتیک در بروز خشمِ منجربه خشونت در میان مردم نقش اساسی و اصلی داشته ودارد.

یکی ازعواملی که فرصت این نوع مردم فریبی ها و در نتیجه تحکیم بیشتر حکومت اسلامی را به اصلاح طلبان حکومتی در خارج از کشور، و نیز در داخل کشور داده فقدان شناخت واقعی و همه جانبه مردم، به ویژه جوانان از پدیدۀ خشونت است. متاسفانه جامعه شناسی ، روانشناسی فردی و اجتماعی و حوزه های مختلف علوم سیاسی به پدیدۀ خشونت، به ویژه خشونت های سیستماتیک حکومتی و راه های مقابله با آن کم توجهی کرده اند.

 تجربه شده است که با پدیده، یا گفتمان( دیسکورس)ِ خشونت برخورد انتزاعی کردن راه به جائی نبرده است. اگرقرارشود به تعریف جامع و وسیع از" خشونت"، علل و انواع مطرح شده و مورد بحث اتکا شود، هیچ موجود زنده و نهاد و ارگانی نخواهید یافت که به نوعی اعمال کنندۀ خشونت نباشد. شناخت دقیق وواقعی خشونت، علل، انواع و راهکارهای کاهش یا زدایش آن ضروری ست مبنی براینکه خشونت ویرانگر فیزیکی دولتی، سیستماتیک و سازمان یافته را زیرسایه نبَرَد. برای نمونه مقایسه خشونت حکومتی و سیستماتیک با "خشونت"ِ عدم پرداخت مالیات حتی به یک دولت مدرن  و یا با " خشونت " تضییع پاره ای از حقوق شهروندی شهروندان، و یکسان نمائی آن ها نادرست وتوجیه گرانه است. خشونت های فیزیکی حکومتی و سیستماتیکی که  فشارهای روانی،  ضرب و شتم فیزیکی، نقص عضو و قتل و کشتار پیامد دارند را در کنار خشونت های دیگر قرار دادن و یکسان پنداری کردن، گاه توجیه جنایت از آب در خواهد آمد.

نکته دیگری که در رابطه با پدیده خشونت، مورد توجه اصلاح طلبان حکومتی جنگ افروزِآشنا به جنگ روانی ست، این است که وقتی- حتی مثلا" نواندیشان شان- از خشونت سخن به میان می آورند، به ویژه آنجا که پای خودشان در میان باشد، تعبیر خاص از خشونت مطرح می کنند و تنها یک سوی ماجرا، یعنی آنسوئی که به سود خودشان می پندارند را می بینند. برای نمونه دربارۀ خشونت دولتی، سیاسی ، مذهبی و ایدئولوژیک حکومت اسلامی به امر چگونگی توقف، دفع و مقابله با این نوع خشونت ها نمی پردازند و آن را روشن نمی کنند، و نگاهی دقیق به مفاهیم و حد ومرزهای خشم، پرخاشگری، زور(فورس)، خشونت مشروع ، و به ویژه پدیده " دفاع از خود" به عنوان عملی اخلاقی، شهروندی و حقوق بشری نیزنمی اندازند. اصلاح طلبان حکومتی دربهترین حالت برای پیشبرد و انجام وظیفه به برخورد انتزاعی، موعظه ، پند و اندرز و شعاردادن و ارعاب مخالفان روی می آورند. اینان به عمد فراموش می کنند که برخی شان حتی در دعواهای حکومتی با جناح دیگر دست به خشونت برده اند، مثل ضرب و شتم طرف مقابل، دست زدن به اعتصاب غذا، پرخاشگری  و خشونت های قلمی و زبانی و روانی و….پرسش این است این جماعتِ " ضد خشونت"  این روش ها و رفتارهای خشونت آمیز و  ورودشان به چرخه خشونت را چگونه تعریف می کنند و توضیح می دهند واین اعمال کجای تعریف و برداشت اینان از خشونت قرار می گیرد. آیا خشونت نسبت به زنان و مخالفان، عربده کشی و پرخاشگری و اعتصاب غذا تا حد مرگ، به عنوان یکی از رفتارهای خشونت آمیز، معرف شخصیت برخی از این افراد است؟. آیا از طرف اینان اعتصاب غذا تا حد مرگ به عنوان عملی خشونت آمیز، توصیه و یا تقبیح می شود؟ در چرخه مورد نظراین افراد" دفاع از خود" کجا قرار می گیرد؟ اصلن جائی دارد؟ قربانی خشونت حق دفاع از خود را دارد یا نه؟

آنچه جای تردید نیست و این دست معرکه گیران هم می دانند، و دربحث خشونت نیزمی باید در نظر داشت این است که حکومت اسلامی یک حکومتِ دینی – شیعی ست و واضح و مبرهن است که با سلام و صلوات، در یک صبح بهاری همراه با بدرقه وزش نسیم صبحگاهی و آواز پرندگان نخواهد رفت. درمبارزه با چنین حکومتی مبارزه مسالمت آمیز و گذر مسالمت آمیز معنی اش موعظه و انفعال و تسلیم در برابر اشکال کوناگون خشونت دولتی و دینی- شیعی نیست. مردم میهنمان، به ویژه جوانان دریافته اند که  "دفاع از خود" با هدف توقف خشونت و جلوگیری از قربانی خشونت شدن، اقدامی اخلاقی، انسانی، شهروندی و حقوق بشری ست.

معرکه دوم
درحالیکه جان های عاشق و شیفته اما زجرکشیده در میهنمان در راه عدالت خواهی و آزادی و حقوق شهروندی شان پَرپَرمی شوند، در حالیکه جان به لب رسیدگان و رهبران اصلی مبارزات آزادیخواهانه و عدالت جویانه در خیابان های سرزمینمان به خاک و خون کشیده می شوند و یا در زندان ها و شکنجه گاه هابه عشق پیروزی مردم شان دلگرم و مقاوم و جسورانه ایستاده اند، در حالیکه عزیزانمان در ایران چشم یاری و یاری رسانی به ما دوخته اند، بخشی ازاپوزیسیون حکومت اسلامی در خارج از کشور حریصانه به دنبال ساختن کلاه و ردای رهبری از تن پوشِ خونین آن عزیزان است. آنجا جان می دهند، اینجا این بخش از اپوزیسیون فرقه گرا می کوشد بگوید این منم که رستم بُوَد پهلوان !

نمونه فراوان است، که از میان آن ها به برخی از تظاهرات و اعتراض های اخیر در خارج کشورمی توان اشاره کرد.

طی هفته گذشته فرقه گرایان کوشیدند خیزش مردم میهنمان را مصادره کنند. آنان تمام انرژی شان را صرف کردند تا در تظاهرات و اعتراض های اخیرخشم واعتراض شان رانه برسرحکومت اسلامی ببارانند و فریاد کنند که بربغل دستی شان اعمال کنند و تلاش کنند بساط رو کم کنی فرقه ها و حزب ها و سازمان های رقیب  را پهن کنند و حقارت خود بنمایانند. تاسف بار ترین ومضحک ترین راه و روش های تکراری این ها بوده اند:

1-  دعوا و بحث و جَدَل و شرط و شروط گذاشتن برسر"پرچم" ، و بیچاره پرچم سه رنگی که هرکس رسیده با تحلیلی تجاوزکارانه وسط اش سوراخی حفر کرده و چیزجدیدی جای چیز قبلی گذاشته است، و برخی هم سوراخ بیگناه را به حال خود رها کرده اند. و تازه این یک سوی ماجراست ، سوی دیگرمتولیان این پرچم سه رنگ شیرخورشید دارهستند، به ویژه سلطنت طلبان و مجاهدین خلق که همان رفتار طرف مقابل را دارند ومی گویند بقیه بی جا می کنند پرچمی دیگر می آورند، پرچم فقط پرچمی که ما می گوئیم. برخی از این تظاهرات اعتراض به رفتاروُحوش حکومت اسلامی نبود، نمایش جنگ پرچم هاو آوازه گری گردانندگان و پرچم بازان بود.

2- شعارها هم حکایتی شده اند. کار به " زنده باد مرده ها" کشیده شده است، البته شاید هم حق داشته باشند، از اپوزیسیون زنده که آبی گرم نشده است شاید با نبش قبرو کمک طلبیدن از اموات تاریخی آبی گرم شود و مُرده ها به دادمان برسند. اگراپوزیسیونی- چه چپ، چه میانه و چه جمهوری خواه وسلطنت طلب و شاه پرست-  به جای آینده چشم به گذشته داشته باشد خودش و دیگران راسرِ کارگذاشته است و بی تردید دردی از بی شمار دردهای مردم میهنمان را درمان نخواهد کرد.

از رنج و شکنج وخون عزیزان مان برای چهرۀ فرقه و حزب و سازمان وگروه مان، و برای خودمان، رنگ و لعاب دست و پا نکنیم. کمک و یار آن ها باشیم . همین!
 

[کد مطلب: 195554] [تاريخ انتشار: هفتم آذر ۱۳۹۸ برابر با بيست و هشتم نوامبر ۲۰۱۹] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

در زمینه‌ی انتشار نظرات کاربران گرامی رعایت چند مورد ضروری است
  • لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید
  • «پيک ايران» مجاز به ویرایش ادبی نظرات کاربران است
  • مطالبی که حاوی کلمات رکيک، غير اخلاقی و يا توهين به ديگران باشد منتشر نميشوند
  • نظراتی که پیرامون این خبر نباشد منتشر نمیشود
  • نطرات حاوی لينک منتشر نميشوند
نام: (الزاميست)
نظرات شما (حداکثر تعداد حروف با احتساب فاصله بين حروف 1000 حرف ميباشد):

Captcha
اعدادی را که در تصویر بالا می بینید (بدون فاصله گذاشتن میان آنها) در باکس زير وارد کنید و سپس دکمه ارسال را کليک کنيد
نظرات خوانندگان
نوشته شده در تاريخ دهم آذر ۱۳۹۸ برابر با يکم دسامبر ۲۰۱۹ ، 00:34:42 توسط کارگر کمونیست
نه شا میخوایم نه ملا قدرت به دست شورا. کلیه نهادهای قانونگذاری، قضایی، ماشین نظامی و نهادهای دینی و فرهنگی طبقه حاکم بنام "دولت" و بخاطر حفظ و تداوم این نظم استثمارگر و غارتگرانه، خشونت را بر علیه کارگران و دیگر اقشار خلق اعمال می کنند و عمل خود را بنام "حکومت قانون" برای بر قراری "ثبات و آرامش" توجیه می کنند. از نظر طبقه حاکم، بکارگیری هر گونه خشونتی خارج از دولت غیر قابل قبول است و بشدت با آن برخورد میشود. پلیس، پاسدار و دیگر عوامل مزدور آنها، کارگران را تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار می دهند اما اگر فقط یک سیلی از کارگری بخورند، حتمن او را در جا اعدام خواهند کرد. یا باید به این نظم بعنوان بردگان مزدی گردن بگذاریم و دم بر نیاوریم و به سلطه غارتگرانه آنها تمکین کنیم یا باید انقلاب کنیم، ما کارگران به رهبری حزب کمونیست انقلابی و متحدانمان باید این ماشین خشونت زای طبقاتی و غارتگر را با تمام قوانین ضد بشری اش، با بکارگیری خشونت انقلابی متلاشی کرده و بسوزانیم و بر ویرانه های آن نان و آزادی را به یکسان برای همه تقسیم کنیم. این رسالت تاریخی پرولتاریاست در دوران گندیدگی پیر عفریت امپریالیست
آگهی های تجارتی


پايان آگهی های تجارتی

سرخط اخبار پيک ايران در سايت شما

كد زير را كپى كنيد و در جاى مناسب در سايت خود قرار دهيد


Contact us: