اول ماه مه، ویرس کرونا،بحران جهانی سرمایه وروزنه انقلاب !



امسال در شرایطی اول ماه مه، روز کارگران جهان، جدا از مرز، ملیت، جنسیت، رنگ و نژاد  فرا می رسد که شیوع ویروس کرونا بحرانی جدی را در مقابل همه مردم دنیا قرار داده است. اگر چه حملات این ویروس به بدن انسان ها ، فقیر و غنی نمی شناسد، اما وقتی این ویروس به بدن انسان هایی که از خوردن میوه و غذاهای ویتامین دارمحروم اند، در خانه های فرسوده، چندین نفر در یک اتاق کوچک زندگی می کنند، از بیمه درمانی برخوردار نیستند ومهم تر این که در پی لقمه ای نان، برای این که خود و فرزندان شان از گرسنگی نمیرند، ناگزیرند از خانه خارج شوند و بیشتر در معرض ابتلا به این ویروس قرار گیرند، روشن است که بیشترین قربانیان از میان این مردم زحمتکش خواهد بود. 
در شرایطی روز کارگر فرا می رسد که مردم جهان به چشم خود می بینند که همه کشورها از جمله کشورهای امپریالیستی، همان کشورهایی که از چپاول و ویرانی و فوق استثمار اکثریت مردم جهان فربه شده اند، هیچ گونه آماده گی برای این شرایط بحرانی نداشتند. چرا که موضوع این سیستم سرمایه داری-امپریالیستی حاکم بر جهان کسب سود و مافوق سود است که حاصل روابط تولیدی و اجتماعی استثمارگرایانه است. بر این پایه، سلطه گری، رقابت، ستم، استثمارو فوق استثمار،نژاد پرستی، جنگ، جنگ های نیابتی، ستم جنسیتی و.... قرار داشته و دارد و بر اساس این منطق سرمایه داری، جان انسان ها ارزش ندارد.

در گیرو دار این بحران جهانی که هر روزه جان هزاران نفر را می گیرد، رقابت های امپریالیستی در رابطه با کشف داروی ضد کرونا بالا گرفته و هر یک تلاش دارند تحقیقات علمی و پیشروی ها در این زمینه را ازیکدیگر پنهان کنند. چرا که مهم ترین منطق این سیستم و گرداننده گان آن را نه رفع نیازهای مردم، نه رفاه و آسایش مردم، نه بهداشت و سلامتی مردم، بلکه سود و فرماندهی سود بر همه چیز حتا نسبت به جان انسان ها تعیین می کند. کشف داروی ضد کرونا توسط هر کشورامپریالیستی قرار است به عنوان اهرمی جهت کسب هر چه بالا ترسود و انباشت سرمایه عمل کند.

در شرایطی که گسترش ویروس کرونا جان میلیارد ها انسان را تهدید می کند، بسیاری از مردان و زنان در سراسر جهان به خاطر حفظ سلامت خود و فرزندان شان مجبورند در خانه به سر برند. خانه ای که قرار است مکان امنی برای فرار از مبتلا شدن به ویروس کرونا باشد. اما این خانه برای میلیاردها زن در سراسر جهان نه تنها امن نیست بلکه به مکان زجر، شکنجه و خشونت گسترده و قتلگاه شان توسط  مردان بدل گشته است. قرنطینه شدن بسیاری از خانواده ها در مقیاس جهانی نه تنها خشونت بر زنان را تشدید نموده است، بلکه فشار مضاعفی را بر زنان در سازماندهی "وظایف" خانگی و هم زمان رو برو شدن با انتظارات بیش از حد مردان خانه وارد آورده است. کار طاقت فرسای خانه چندین برابر شده و انرژی میلیون ها زن را به خود اختصاص داده است. مردان در خانه ها نقش دولت و نیروی نظامی را بر عهده گرفته و از زنان و کودکان نسق کشی می کنند. در خشونتی که از جانب مردان بر زنان در همین دوره اعمال شده و می شود، مرز، ملیت، رنگ و نژاد و طبقه معنایی ندارد، اگر چه سهم اکثریت زنان یعنی زنان طبقات زحمتکش و محروم از تقسیم ستم جنسیتی و خشونت ناشی از آن بی داد می کند.

در جوامعی هم چون ایران که رژیمی تئوکراتیک در آن حاکم است، هر مردی تحت حمایت قانون ضد زن مبتنی بر شریعت اسلامی، عرف و سنت و فرهنگ تهوع آور پدرسالاری حاکم حق دارد هر نوع خشونتی را بر زن اعمال کند. در همین دوره شیوع ویروس کرونا در ایران، خشونت بر علیه زنان به قدری تشدید شده است که سازمانی همانند بهزیستی مجبور شده است شماره  تلفن مخصوص برای زنان خشونت دیده باز کند.

در شرایطی به استقبال روز جهانی کارگر می رویم که زنان این نیمی از جمعیت کارگران و زحمتکشان جهان به عنوان کارگر "آزاد مزدی" به رسمیت شناخته نمی شوند. چرا که پنهان کردن این حقیقت توسط سرمایه داران امپریالیستی، آنان را قادر می سازد که نیروی کار عظیم زنان را به ارزان ترین قیمت در اختیار بگیرند. میلیون ها زنی که در کشاورزی های مکانیزه شده توسط سرمایه داران امپریالیستی در کشورهای در حال "توسعه" سازماندهی شده اند برای صادرات انبوه محصولات شان به کشورهای پیشرفته، فوق استثمار می شوند. علاوه بر صنعت کشاورزی میلیون ها زن در کشورهای جهان سوم هم چون بنگلادش در مشقت خانه هائی از قبیل صنایع نساجی برای سرمایه داران غربی، شش روز در هفته با ساعات کار طولانی، حقوقی معادل یک دلار در روز به تولید مشغول اند و چرخ کارخانه ها را به حرکت در می آورند. نیروی کار ارزان زنان در سراسر جهان نسبت به هم طبقه خود یعنی مردان کارگر باعث شده است میلیون ها زن سرپرست خانواده برای این که بتوانند زندگی محقرانه خود و فرزندان شان را ادامه دهند به هر بیگاری و فوق استثماری تن دهند. این ها نمونه های کوچکی است از "دستاوردهای" جهانی شدن سرمایه.

در شرایطی طبقه کارگر و زحمتکشان در ایران به استقبال اول ماه مه می روند که اقتصاد ورشکسته جمهوری اسلامی، ورشکسته تر شده است. اقتصاد به گل نشسته و ادامه تحریم ها، باعث بیکاری، فقر و فلاکت اکثریتی از مردم خصوصا کارگران، زحمتکشان و تهیدستان جامعه شده است. با شیوع ویروس کرونا تضاد طبقاتی در ایران به نقطه اوج رسیده و هر آن می تواند آتش مبارزات را برافروخته و موج وار پیش رود. موج مبارزاتی که در پیش است مختص به ایران نخواهد بود و محرومان و تهیدستان بسیاری از کشورها را در بر خواهد گرفت.
همین دوره چند ماهه از پیدایش و شیوع ویروس کرونا بیش از پیش روشن کرد که نظام سرمایه داری حاکم بر جهان که اساس و حیاتش بر مبنای کسب هر چه بیشتر سود قرار داشته و جان انسان ها هیچ ارزشی برایش ندارد ومحیط زیست را در خدمت به انباشت سرمایه به مرز نابودی کشانده است را باید از بیخ و بن سرنگون کرد.

در این دوره حساس و سرنوشت ساز، وظیفه همه نیروها، کارگران و زحمت کشان مرد و زنی که رویکرد، متد و روش آگاهانه و انقلابی برای رها کردن خود و طبقه خود از بند ستم و استثمار دارند، این است که  در راه رهایی همه ستمدیدگان گام بردارند. می بایست روابط و مناسبات تولیدی، فرهنگ و ایدئولوژی طبقات ستمگر را  از ریشه دگرگون سازند. نیاز به رهایی همه زنان از قید ستم جنسیتی وهم چنین نجات کره زمین را دارند. تنها با این دورنما است که  کارگران و زحمتکشان آگاه و انقلابی می توانند مبارزاتی که در پیش است را هدایت کرده و مسیر پیشروی آن را تضمین نمایند.
بر گرفته از نشریه هشت مارس شماره 50
www.8mars.com
www.youtube.com/8marsorg
www.facebook.com/8marsorg
https://t.me/hashtmars

[کد مطلب: 205454] [تاريخ انتشار: دوازدهم ارديبهشت ۱۳۹۹ برابر با يکم مه ۲۰۲۰] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

نظرات جديد پذيرفته نمی شود.
نظرات خوانندگان
آگهی های تجارتی


پايان آگهی های تجارتی

سرخط اخبار پيک ايران در سايت شما

كد زير را كپى كنيد و در جاى مناسب در سايت خود قرار دهيد


Contact us: