همزمانی انتخابات ریاست‌جمهوری در سوریه و ایران؛ دیکتاتورها مثل هم هستند 


رئیس مجلس سوریه از نامزدی بشار اسد در انتخابات ریاست جمهوری سوریه خبر داده است. مجلس سوریه، روز یکشنبه این هفته، روز ۲۶ ماه مه را به‌عنوان روز انتخابات برگزید.

به این‌ترتیب، با ثبت‌نام رسمی بشار اسد، او ده سال پس از آغاز جنگ داخلی که خود مسئولیت اصلی و عمده را در شروع آن داشته، برای چهارمین بار نامزد انتخاباتی می‌شود که همواره از سوی مخالفان حکومت او و پدرش، غیرآزاد، غیررقابتی و نمایشی با نتایج از پیش معلوم توصیف شده‌ است.

رقابت آزاد سیاسی یا دهن‌کجی به مخالفان؟

بشار اسد و پدرش حافظ اسد، با تکیه بر حزب بعث و نیروی نظامی و امنیتی تحت کنترل اقلیت علوی سوریه، بیش از پنج دهه است که قدرت را در سوریه در دست دارند.

مقابله خونبار بشار اسد با شهروندان سوری، در زمان پدر او نیز نمونه داشت، اما نه در ابعاد و گستره جنگ ده‌ساله داخلی اخیر. بنابراین، در حالی که خواست اصلی مخالفان بشار اسد، همسو با آنچه ده سال پیش «بهار عربی» خوانده شد و از جمله به سقوط دو حکومت در تونس و مصر انجامید، کناره‌گیری خاندان اسد از قدرت بود، اما چهارمین تلاش او برای حفظ مقامش نشان می‌دهد که او تحت هیچ شرایطی قصد خروج از کاخش را ندارد، حتی به قیمت ادامه جنگی که صدها هزار کشته، و میلیون‌ها مجروح و آواره بر جای گذاشته است.

تجربه پنج دهه گذشته، و موفقیت حکومت بشار اسد که با کمک روسیه و جمهوری اسلامی حاصل شده، در سرکوب اعتراضات و بازپس‌گیری بسیاری از مناطقی که در دست گروه‌های مختلف مخالف، این پیش‌بینی را چندان دشوار نمی‌کند که از هم اکنون نتیجه این انتخابات را حدس زد و او را همچنان بر روی صندلی ریاست‌جمهوری دید.

درواقع، حکومت‌هایی مانند حکومت سوریه و بسیاری دیگر از کشورهای منطقه، تنها در نام جمهوری هستند و روسای جمهوری، نه تنها حکومتی مادام‌العمر دارند بلکه از اختیارات و قدرتی چنان گسترده برخوردارند که تشخیص تفاوتی بین آنها و فرضا سلطان یا پادشاه در کشورهای همسایه‌شان عملا غیرممکن است؛ در مواردی مانند سوریه انتقال قدرت از پدر به پسر، تنها تفاوت محسوس در غیرموروثی بودن قدرت در نظام جمهوری را بی‌معنا می‌کند.

نتایج اعلام شده در انتخابات ریاست‌جمهوری سوریه نیز به‌خوبی روشن می‌کند که انتخابات در چنین نظام‌هایی چه معنایی دارد. حافظ اسد، پدر بشار اسد، در آخرین انتخاباتی که قبل از مرگ در آن پیروز شد، در سال ۱۳۷۷ تنها نامزد انتخابات بود و با ۱۰۰ درصد آرا پیروز اعلام شد.

میزان آراء فرزند او نیز در سه دوره قبلی، نشان‌دهنده تداوم همین روند بوده است. او در سال ۱۳۷۹، پس از درگذشت پدرش مدعی شد ۸۸.۷ درصد آراء را از آن خود کرده است، هفت سال بعد در دومین دوره، میزان آراء داده شده به او ۹۸ درصد و در سومین دوره در سال ۱۳۹۳ و سه سال پس از شروع جنگ داخلی ۹۲.۲۰ درصد اعلام شد!

به همین دلیل، می‌توان پیش‌بینی کرد اکنون که بشار اسد در موقعیتی مستحکم‌تر نسبت به هفت سال پیش قرار دارد، با درصد آرایی بالاتر از دوره قبل خود را پیروز انتخابات معرفی کند؛ یعنی قدرت‌نمایی و دهان‌کجی تازه‌ای به همه مخالفانی که در ده سال گذشته، جان و مالشان قربانی جنگی داخلی بوده است.

«اعتراض نکنید، جنگ داخلی راه می‌افتد»

اما مشکل کشوری مثل سوریه با نظامی مثل نظام اسدها، یا کشور و نظامی حامی این حکومت مثل ایران با نظامی مثل جمهوری اسلامی، دقیقا در همین‌جاست.

مشکل از آنجا آغاز می‌شود که حکومت‌هایی مستقر از این جنس، نه تنها اصولا قدرت را به‌تمامی و به‌شکلی انحصاری از آن خود می‌دانند، بلکه مخالف خود را از بنیان به رسمیت نمی‌شناسد و طبعا با نپذیرفتن حق وجود و برابری همه آنها در مقابل قانون، نقش و سهمی برایشان در زندگی سیاسی و اجتماعی کشور و مشارکت آزادانه در تعیین سرنوشت جمعی خود قائل نیستند و تلاش آنها برای دستیابی به حقوق بدیهی خود را عموما با خشونت و سرکوب و زنجیر و درفش می‌دهند.

به این ترتیب، این حکومت‌ها با گرفتن امکان مشارکت فعال همه شهروندان فارغ از هر گرایش و تعلق جنسیتی، دینی، قومی و زبانی آنان در هر دو سطح چه به‌عنوان انتخاب‌کننده و چه به‌عنوان انتخاب‌شونده، امکان بهره‌مندی بخش وسیعی از جمعیت کشور از حقوق شهروندی خود و در نتیجه گردش مسالمت‌آمیز قدرت را از میان می‌برند.

در واقع، این حکومت‌ها هستند که زمینه‌ساز شکل گرفتن بحرانی می‌شوند که امروز در ادبیات سیاسی ایران از آن به‌عنوان «سوریه‌سازی» یاد می‌شود.

بی‌دلیل نیست که حامیان نظام جمهوری اسلامی و مدافعان وضع موجود، در هر دو جناح درون‌حاکمیت، به جای آنکه به حکومت هشدار دهند که با ادامه رویکردهای کنونی‌ انحصار‌طلبانه و سرکوبگرانه‌اش، بزرگ‌ترین عامل تشدید خشونت در جامعه و در رقابت‌های سیاسی و در تحلیل غایی، سوریه‌سازی ایران هستند، در عوض، مخالفان و منتقدان را مخاطب خود قرار می‌دهند و از آنان می‌خواهند از مطالبه‌گری و تغییر روش و منش حکومت و تلاش برای احقاق حقوق خود دست بردارند.

این رویکرد و استدلال اما بسیار فراتر می‌رود تا آنجا که مخالفان و منتقدانی را که بارها در گفتار و رفتار بر مسالمت‌آمیز مشی خود تاکید کرده‌اند، به تلاش آگاهانه برای سوریه‌سازی و تجزیه کشور متهم می‌کنند.

همزمانی تقریبی انتخابات ریاست جمهوری در سوریه و جمهوری اسلامی ایران، فرصتی مناسب است تا با مقایسه نحوه برگزاری آنچه در این دو نظام «انتخابات» خوانده می‌شود و آزاد و رقابتی بودن آن و نیز نحوه اعلام نتایج این انتخابات و واکنش عمومی شهروندان به آن، به‌طور دقیق‌تر و شفاف‌تری دید که مشابهت‌های ساختاری این نظام‌های سیاسی چه در حکمرانی و چه در برخورد با مخالفان و سرکوب خشونت‌بار آنها تا چه اندازه شبیه به یکدیگر است؛ گرچه حکومت بشار اسد خود را حکومتی سکولار و جمهوری اسلامی خود را حکومتی دینی می‌خوانند.

منبع: جمشید برزگر - اينديپندنت فارسی


فیلمها و خبرهای بیشتر در کانال تلگرام پیک ایران
[کد مطلب: 227007] [تاريخ انتشار: دوم ارديبهشت ۱۴۰۰ برابر با بيست و دوم آوريل ۲۰۲۱] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

در زمینه‌ی انتشار نظرات کاربران گرامی رعایت چند مورد ضروری است
  • لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید
  • «پيک ايران» مجاز به ویرایش ادبی نظرات کاربران است
  • مطالبی که حاوی کلمات رکيک، غير اخلاقی و يا توهين به ديگران باشد منتشر نميشوند
  • نظراتی که پیرامون این خبر نباشد منتشر نمیشود
  • نطرات حاوی لينک منتشر نميشوند
نام: (الزاميست)
نظرات شما (حداکثر تعداد حروف با احتساب فاصله بين حروف 1000 حرف ميباشد):

Captcha
اعدادی را که در تصویر بالا می بینید (بدون فاصله گذاشتن میان آنها) در باکس زير وارد کنید و سپس دکمه ارسال را کليک کنيد
نظرات خوانندگان
نوشته شده در تاريخ دوم ارديبهشت ۱۴۰۰ برابر با بيست و دوم آوريل ۲۰۲۱ ، 18:35:25 توسط آذر
در دیکتاتوری ها، عبارت معروف، دولت یعنی من، حاکم است و تمام ارگانها و نهادهای دستگاه دولت، مستقیم و غیرمستقیم منصوب و تحت فرمان این “منِ” اسد یا خامنه ای هستند. دیکتاتوری فردی شکلی از دیکتاتوری طبقه یا طبقات ستمگر جهان سرمایه‌داری، است که جامعه با بحرانهای عمیق و تضادهای حاد مواجه است و طبقه حاکم قادر نیست تسلط و فرمانروایی خود را با آرامش و ثبات تأمین کند. بنابراین فردی که در رأس نظام سیاسی حاکم قرار میگیرد، تمام قوای دولتی را تحت سیطره خود در‌می‌آورد و با تکیه‌بر نیروهای مسلح، سرکوب و اختناق و سلب آزادی‌هایی سیاسی مردم، نظم موجود را حفظ و از منافع طبقه حاکم پاسداری میکند. و در طول حدود یکصد سال گذشته، مردم ایران همواره با آن روبرو بوده و مادام که تضادها و بحرانهای جامعه ایران لاینحل باقی بمانند و نظام سرمایه‌داری حاکم به حیات خود ادامه دهد، راه گریزی از آن نیست. از همین رو است که با سرنگونی رضاخان، محمدرضا شاه عهده‌دارهمان نقش پدر در برقراری استبداد و دیکتاتوری، میگیرد. سلطنت سرنگون میشود، خمینی را در جایگاه محمدرضا شاه قرار میدهد. خمینی میمیرد و خامنه‌ای این وظیفه را بعهده‌ میگیرد.
ساير مطالب اين بخش
پربازديدهای اين بخش
 محسن لرستانی از اتهام افساد فی‌الارض تبرئه و با وثیقه 3 میلیارد تومانی آزاد شد
تصاویری ماهواره‌ای از خرابی‌ها در غزه و جنوب اسرائیل
 سیرک انتخابات ریاست جمهوری / آخوند داوطلب شرکت در انتخابات که ۶همسر دارد! 
 رگبار راکتی علیه اسرائیل و میزان «کارایی» آن
کاندیداتوری ابراهیم رئیسی؛ قمار روی رهبری 
 3 راکت از جنوب لبنان به سمت اسرائیل شلیک شد
 حماس با موشکی به برد ۲۵۰ کیلومتر دومین فرودگاه اسرائیل را هدف قرار داد
 بیش از ۱۲۰ ژنرال‌ بازنشسته آمریکایی جو بایدن را به تقلب در انتخابات ۲۰۲۰ متهم کردند
در مدارس دخترانه‌ی ایران 
ارتش اسراییل در حال انتقال تجهیزات نظامی به سمت مرز با غزه،
 پهپادهای انتحاری حماس، ساخت غزه اما با دانش فراهم‌شده از ایران
درخواست اخراج یک مقام سابق جمهوری اسلامی از دانشگاه آمریکایی به خاطر «پنهان کردن» کشتار ۶۷ 



آگهی های تجارتی


پايان آگهی های تجارتی