اتحاد و همبستگی امری عاجل و ضروری است، اما چه نوع اتحادی؟


این روزها که زنان جوان و نوجوان حجاب اجباری و آتش کشیدن آن را به عنوان مانیفست خود برای تغییر این جامعه کهنه و پوسیده سرمایه داری مردسالار پیش گذاشته اند، این روز ها که دانش آموزان دختر با بی باکی حجاب خود را از سر برداشته و به قیام گران پیوسته و مدرسه و خیابان را به عرصه مبارزه بدل کرده اند، این روزها که مبارزه متهورانه زنان علیه حجاب اجباری و جمهوری اسلامی نه تنها کل جامعه ایران بلکه جهان را تکان داده است، این روز ها که مبارزات زنان باعث شده مردان به ویژه مردان جوان و دانش آموزان پسر به مبارزه علیه حجاب اجباری و آتش زدن آن بپیوندند، این روز ها که زنان و مردان جوان و نوجوان در جنگی نابرابر ولی با قلبی آکنده از خشم و نفرت از کل نظام جنایتکار جمهوری اسلامی، امید به تغییر و انقلاب را در دل میلیون ها انسان در ایران و سراسر جهان آفریده اند، ... موضوع اتحاد و همبستگی گسترده در میان مردم، به ضرورتی حیاتی و تعیین کننده برای تداوم مبارزه و کسب پیروزی بدل گشته است.
خواست اتحاد در میان زنان و مردان معترض در خیابان ها و درمیان نیروهای مبارز و انقلابی، خواست درست و بر حقی است و در چگونگی طی کردن پروسه صحیح مبارزه و جهت گیری های آتی آن نقش تعیین کننده دارد. در حقیقت مردم به ویژه آنان که در میدان نبردند به خوبی به امر حیاتی اتحاد و همبستگی وسیع برای پیشروی مبارزه واقف اند و در شعار های شان هم چون «اتحاد، مبارزه، پیروزی»، آن را پیش گذاشته اند.
قتل دولتی ژینا امینی که به ترکیدن انبار باروت خشم و نفرت مردم به ویژه جوانان زن و مرد انجامید، برای اولین بار در تاریخ به بدل شدن موضوع مبارزه علیه حجاب اجباری، همان حجابی که قتل ژینا را رقم زد، به موضوعی مربوط به همه، به موضوعی جدی و به موضوعی متحد کننده در جامعه، دامن زد. شعار «می کشم، می کشم، هرآن که خواهرم کشت»، به شعاری توده ای و متحد کننده توسط زنان و مردان از کردستان تا تهران، از اصفهان و شیراز تا تبریز، از رشت و گرگان و اهواز تا مشهد و زاهدان و... بدل شد.
حجاب از سر برداشتن زنان به طور وسیع و جمعی در سقز و در زمان خاکسپاری ژینای مان که سریعا در بین زنان به ویژه زنان جوان و نوجوان الگو شد و با به آتش کشیدن آن تکامل یافت، به پیوستن جوانان و نوجوانان مرد در این مبارزه منجر شد و به شادی و هلهله در میان مردم با دیدن این صحنه های غرور آفرین دامن زد و آنان را هر چه بیشتر در سهم گرفتن در این مبارزه ترغیب نمود.
این درجه از وحدت و همبستگی در بین مردم به ویژه جوانان و نوجوانانی که در صحنه نبردی نابرابر قرار دارند، یکی از عوامل مهم و تضمین کننده در پیشروی مبارزه تا کنون بوده است. وقتی سرکوبگران در برابر مبارزات مردم ستمدیده در سقز، سنندج، بوکان و به طور کلی کردستان وحشیانه حمله می کنند و آن جا را به خاک و خون می کشند و وقتی در زاهدان حمام خون راه می اندازند، خیزش گران در سراسر ایران با خشم و نفرت بیشتر و با فریاد، شعار هایی هم چون: «از کردستان تا تهران، خونین تمام ایران»،« از زاهدان تا تهران، خونین تمام ایران»، مبارزه علیه رژیم را آشتی ناپذیر تر و گسترده تر پیش می برند. مردم به درجات بالایی در مبارزه دریافته اند که یکی از ترفند های رژیم که همواره هم آن را به کار بسته تفرقه بیانداز و حکومت کن بوده است، اما این بار کور خوانده.
وجه عمده و برجسته این دوره مبارزه سراسری، وحدتی است که بین مردم با نقش پیشتاز و متهورانه زنان در مبارزه علیه حجاب اجباری و آتش کشیدن آن به وجود آمده است و دامنه آن هر روز گسترده تر می شود. «ما همه مهسا هستیم،بجنگ تا بجنگیم» و «زن، زندگی، آزادی»، شعارهای فراگیر در میان مردم ایران و جهان شده است. تاثیر نقش زنان و فرماندهی آنان در خیزش سراسری و به زیر کشیدن و آتش زدن نماد حکومت اسلامی، اتحاد و همبستگی مردم و هنرمندان به ویژه فعالین و تشکلات زنان را در سراسر جهان به خود جلب کرده است. هیچ گاه در تاریخ، نه تنها در ایران، بلکه در سراسر جهان دیده نشده که زنان این چنین خشمگین و با عزم و اراده، با اعتماد و اتکا به نفس و استوار در راس مبارزه برای تغییر قرار گیرند. این نقش فوق العاده مهم و فعال زنان در مبارزه زمانی که حتی به تنهایی درمقابل سرکوبگران استوارانه می ایستند و کوتاه نمی آیند، از یک طرف تاثیرات عمیقی بر آحاد جامعه به ویژه زنان گذاشته و آنان را برای پیوستن به مبارزه متحدانه علیه حجاب اجباری و کلیت رژیم ترغیب می کند و از طرف دیگر به روحیه جیره خواران سرکوبگر رژیم ضربه مهلکی وارد کرده و نظام را به مرگ حتمی و کشیدن نفس های آخر نزدیک تر کرده است.
باید بر این موضوع مهم تاکید شود که فشرده مقاومت و مبارزه زنان در چهار دهه علیه حجاب اجباری در متن شرایط عینی دی ۹۶ با به زیر پا گذاشتن قانون ضد زن حجاب اجباری توسط ویدا موحد و گسترش آن، به باز شدن دهانه آتشفشان خشم و نفرت زنان انجامید و قتل بی رحمانه دولتی ژینا امینی، مذاب داغ این آتشفشان را سرریز کرد و می رود که کل نظام زن ستیز را بسوزاند و دود هوا کند.
آن چه که از درجه اهمیت بالایی برخوردار است و باید آن را در نظر گرفت و برای وسعت بخشیدن به اتحاد به آن اتکا کرد این واقعیت است که مبارزات اقشار و صنوف گوناگون در طی سال های گذشته، رشته های ناگسستنی و مربوط به یکدیگرند. ادامۀ مبارزاتی هم چون مبارزات خانواده های جانباختگان به ویژه مادران دادخواه، همان مادرانی که در مشقت بار ترین شرایط به افشای جنایات رژیم در قتل عام هزاران نفر در دهه شصت و تابستان شصت و هفت، پرداختند و با وجود سرکوب های وحشیانه اما، خاوران ها را به عنوان سند جنایت این رژیم زنده نگاه داشتند؛ با مبارزات مادران دادخواه دی ۹۶و آبان خونین ۹۸ پیوند خورد. ادامه این مبارزات و در پی آن مبارزات پیگیرانه معلمان، کارگران، بازنشستگان و... که پس از خیزش محروم ترین بخش جامعه در دی ۹۶ و آبان ۹۸ دامنه وسیع تر و گسترده تری به خود گرفت، ادامه مبارزه زندانیان سیاسی در زندان ها، ادامه مبارزات کشاورزان در خوزستان و اصفهان، ادامه مبارزه زنان علیه حجاب اجباری به شکل تعرضی تر و... راه را برای جهش مبارزات سراسری امروز و نشانه رفتن کل نظام حاکم هموار تر کرد. امروز صدای معلمان مبارز با دانش آموزان در سردادن شعار «مرگ بر جمهوری اسلامی» در هم می پیچد و به فضای مبارزاتی می دمد. وقتی فریاد کارگران با فریاد معلمان، دانشجویان و دانش آموزان و ملیت های تحت ستم کرد، ترک، عرب، بلوچ و... در هم می آمیزد، امید تغییر را در دل میلیون ها نفر عمیق تر می کند و قدرت آنان را در خلق جامعه بدون ستم و استثمار صد چندان می کند.
نکتۀ مهم دیگری که باید بر آن تأکید شود این است که اگر زنان مبارز و پیشرو اولین نیرویی بودند که در سال ۵۷ در برابر جنگی که رژیم با اجباری کردن حجاب آغاز کرد، صدای پای استبداد دینی، صدای پای ارتجاع اسلامی را شنیدید و در برابرش ایستادند، امروز زنان جوان و نوجوان با قیام علیه حجاب اجباری و آتش زدن آن، با نشانه رفتن کل نظام زن ستیز، زنگ انقلاب را به صدا در آورده اند.
اما برای این که «زنگ انقلاب» را به «انقلاب» واقعی بدل کنیم، وحدت و همبستگی و سهم گرفتن گسترده تر توده های ستمدیده ضرورتی اجتناب ناپذیر است. این هوای تازه و سرشار از اکسیژن برای پیشبرد مبارزه، وحدت و همبستگی بیشمار زنان عاصی از سرکوب و خشونت و انقیاد را برای به خاک سپردن حجاب اجباری و هم زمان رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی، طلب می کند. انقلاب و نه «دولت کمتر ارتجاعی»، انقلابی که بتواند به زیر و رو کردن کلیه مناسبات و روابط پوسیده تولیدی و اجتماعی بیانجامد، انقلابی که رفع ستم جنسیتی در دستور کارش باشد، انقلابی که کل سیستم سرمایه داری ستم و استثمار جمهوری اسلامی ونیروی های نظامی ش را به زیر کشد؛ نیاز به اتحاد و همبستگی میلیون ها نفر در دل این شرایط آماده برای کمک به شکل گیری رهبری انقلابی سازمان یافته و طی کردن پیروزمندانه مسیر انقلاب دارد.
اما:
در شرایط حساس و خطیر کنونی، شرایطی که در نتیجۀ خیزش سراسری بوجود آمده و سرنگونی جمهوری اسلامی را نزدیک تر و در تفکر و عمل توده های مردم امکان پذیر کرده است، وزش بادهای سمی نیز بیش از گذشته و از هر طرف، وزیدن گرفته است.
در همین دوره که قیام گران از مردم می خواهند به مبارزه بپیوندند تا اتحاد و همبستگی علیه رژیم گسترده تر شود، از جانب اقلیتی کوچک، انگلی، ارتجاعی و وابسته به قدرت های امپریالیستی نیز موضوع اتحاد و همبستگی، طرح و در رسانه های شان تبلیغ می شود. این دارودسته ها می خواهند از خواست درست مردم برای گسترش صفوف انقلاب استفاده کنند تا بتوانند عوام فریبانه، اهداف شوم و ارتجاعی خود را پیش برند.
به همین دوره نگاه کنیم، در زمانی که جوانان در خیابان ها شعار «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» را با صدایی رسا فریاد می زنند، در خارج از کشور این عده قلیل با پشتوانه محکم مالی و حمایت های علنی و غیر علنی قدرت های امپریالیستی با تکثیر پرچم خونین شاهنشاهی و پخش مجانی آن در میان مردم، به ویژه جوانانی که فکر می کنند این پرچم ایران است، با درست کردن صحنه های قلابی می خواهند نشان دهند که گویا بسیاری از شرکت کنندگان در تظاهرات های وسیع در کشورهای گوناگون درخارج از کشور از همپالگی های اینان هستند. با این ترفندهای مزورانه و ارتجاعی می خواهند خود را به زور به مردم تحمیل کنند و مسیر مبارزات را منحرف سازند.
آن چه که مسلم است اینان در پی تقلیل خواست های مردم و محدود کردن مبارزات سراسری به مبارزه علیه رانندگان اصلی جمهوری اسلامی مثل خامنه ای هستند تا بر این پایه بتوانند قیام گران را از مبارزه برای درب و داغان کردن کل سیستم، دور کنند. با تبلیغات مسموم می خواهند مبارزات شکوهمند و غرور آفرین زنان علیه حجاب اجباری را به عنوان تنها خواسته آنان، محدود ساخته و روزهای «طلایی» دوران سلطنت رضا و محمد رضا شاه را به عنوان الگوی «آزادی» زنان جا بزنند.
سلطنت طلب ها و شاخه گوناگون شان تمام تلاش های خود را به کار گرفته اند تا از شکل گیری انقلاب و ادامه یابی آن جلوگیری کنند. این اقلیت سرمایه دار انگلی با امکانات وسیع و رسانه های وابسته فارسی زبان شان هم چون من و تو، اینترنشنال، صدای آمریکا، بی بی سی و... در تلاشند، خواسته های مردم را در «بهترین» حالت به رفتن هزار فامیل خمینی و خامنه ای محدود کنند تا کل سیستم و در قلب آن نیروهای نظامی ش دست نخورده باقی بماند. همان طرحی که اربابان امپریالیست شان در زمان انقلاب ۵۷ با آوردن خمینی و جمهوری اسلامی انجام دادند و سر انقلاب را بریدند.
دریک کلام سلطنت طلب ها،مشروطه خواهان، مجاهدین و سایر عناصر فرصت طلب و نان به نرخ روز خوری که امروز ادعای رهبری جنبش زنان را دارند و ...به دنبال حفظ همین سیستم یعنی سیستم ستم و استثمار، سیستم زن ستیز، با «نام های جدید» از طریق رژیم چنج و یا ملغمه ای از این دست که همه این مرتجعین را در بر گیرد، با اتکا به امپریالیست ها به ویژه امپریالیسم آمریکا، هستند.
درنتیجه آن چه که در این دوره سرنوشت ساز از اهمیت بالایی برخوردار است این است که نه تنها باید شعار«مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» که از جانب نیروی آگاه و انقلابی در همین دوره طرح شد و به درجات قابل توجه ای توسط مردم در شهرهای گوناگون پیش گذاشته شد را توده ای تر کنیم، بلکه باید دامنه مرزبندی هایمان را گسترش داده و با کلیه امپریالیست ها - که این روز ها در اطاق های فکری شان در پی ساختن آلترناتیو های ارتجاعی هستند- به عنوان دشمنان مردم ایران و سراسر جهان در شعارهای رادیکال نیز منعکس کنیم. بر این بستر می توانیم مرز دوست و دشمن را به درستی ترسیم کرده و آن را در بیشمار توده های مردم ستمدیده فراگیر و بر محور به سر انجام رساندن انقلاب متحد کنیم و حمایت و همبستگی مردم را در سراسر جهان به خود جلب کنیم.
زمینی که در اثر مبارزات شکوهمند و قهرمانانه مردم شخم خورده است و یک روزش برابر با ده سال مبارزه آرام سیاسی در جامعه تحول ایجاد کرده است، بستر مناسبی برای همه نیروهای مبارز و انقلابی، برای متحد شدن با لشگری از پیشروان زن و مرد قیام گر و برای متحد شدن با هزاران هزار نفر مردمی که در صحنه مبارزه جانفشانی می کنند را بیش از پیش مهیا و آماده کرده تر است. این شرایط، شرایطی است که باید به طور رادیکال علیه دگماتیسم ریشه دار در صفوف مان، انقلاب کنیم و صفوف مبارزاتی مان را گسترش دهیم. این گونه می توانیم در مسیر درست تاریخ برای سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی قرار گیریم و دولت انقلابی خود را بسازیم.
ما نیز به دنبال اتحاد بوده و هستیم. اتحاد ما با همه مردم ستمدیده ای است که در حال ساختن تاریخ رهایی از ستم و استثمارهستند. اتحاد گسست ناپذیر ما با زنان قیام گری است که به درستی خیابان ها را محل تعیین تکلیف نهایی هم زمان با حجاب اجباری و با جمهوری اسلامی کرده اند. ما می خواهیم دست در دست این زنان با ساختن ارتشی آگاه و انقلابی و سازمان یافته، میلیون ها زن دیگر را به امر مبارز برای پایان دادن به حجاب اجباری وریشه کن کردن پدر/مردسالاری در جامعه، به ویژه در میان مردان و برای رفع ستم جنسیتی ترغیب کنیم و مارش پیروزمندانه خود را علیه همۀ اشکال ستم پیش رانیم.
سازمان زنان هشت مارس (ایران-افغانستان)


فیلمها و خبرهای بیشتر در کانال تلگرام پیک ایران
[کد مطلب: 255648] [تاريخ انتشار: بيست و هشتم مهر ۱۴۰۱ برابر با بيستم اکتبر ۲۰۲۲] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

نظرات جديد پذيرفته نمی شود.
نظرات خوانندگان