جمهوری اسلامی برای ساکت کردن مولوی عبدالحمید چه نقشه‌ای دارد؟

 
«محمدجواد لاریجانی»، رییس سابق ستاد حقوق‌بشر قوه‌قضاییه، و یکی از بدنام‌ترین چهره‌های حکومتی در حوزه حقوق‌بشر، ۱۶دی، در گفت‌وگویی با خبرگزاری «فارس»، وابسته به سپاه پاسداران، «مولوی عبدالحمید»، روحانی سرشناس و امام جمعه مسجد مکی در زاهدان را، به‌خاطر حمایت از معترضان و خطبه‌های انتقادی‌اش در مسجد مکی، به شدت مورد حمله قرار داد. 
 
او مولوی عبدالحمید را «فاقد حیثیت علمی» خواند که «پروژه دشمنان را پیش می‌برد.» او همچنین مسجد مکی، از بزرگترین مساجد جهان اسلام و مهم‌ترین بنای مذهبی اهل سنت در ایران را، «مصداق مسجد ضرار» نامید. لاریجانی سپس قصدش از این قیاس را توضیح داد: 
 
«مسجد مکی کاملا مصداق مسجد ضرار است؛ یعنی مسجد نیست و آنجا دقیقا محل توطئه است. برای پیامبر اسلام هم تخریب مسجد ضرار خیلی سخت بود، اما مسجد توسط عده‌‍ای درست شده بود برای اشاعه افکار انحرافی، و پیامبر دستور داد تا آن مسجد را خراب کنند. مسجد مکی امروز به مسجد ضرار تبدیل شده است. از آنجا حرف‌های متعفن بیرون می‌آید و حرف‌های اسلامی بیرون نمی‌آید و حرف‌های کسانی از این مسجد بیرون می‌آید که در بیرون مرز‌ها علیه اسلام توطئه می‌کنند. کار جبهه انقلاب در این‌باره کاملا روشن است.»
 
این آغاز رسمی پروژه‌ایست که حدود سه ماه پیش به صورت غیررسمی و با مهره‌های پیاده و کم اهمیت آغاز شده بود. نخستین استفاده حکومتی از «مسجد ضرار»، در بحبوحه قیام اخیر توسط حساب کاربری توییتر با نام «امینی آزاده»، که از حساب‌های پرطرفدار مبلغ جمهوری اسلامی است آغاز شد، اگرچه مصادیق مشخصی برای آن ذکر نشده بود و بازخورد زیادی هم نداشت. 
 
آزاده در چند توییت، مجموعه‌ای از رخدادها و شخصیت‌های صدر اسلام را به شکل معناداری در کنار هم قرار داده بود که به‌صورتی تلویحی، به توجیه ریزش‌های گسترده در میان حامیان حکومت و سرکوب خونین شهروندان می‌پرداخت. 
اما اولین کاربرد «مسجد ضرار» در قیاس مستقیم با اعتراضات به مرگ «مهسا امینی» را، «محمد پدرام»، از چهره‌های شناخته شده ارتش سایبری نظام در توییتر به ثبت رساند. او البته این قیاس را درباره شخص مولوی عبدالحمید به کار نبرد.
 
نخستین اطلاق این عبارت به مسجد مکی، توسط کاربری با عنوان «سرمست بهار»، در ۴آبان و در پاسخ به توییت سخنگوی دولت درباره حادثه شاهچراغ ثبت شد. از آن زمان این قیاس، از سوی طیف وسیعی از اکانت‌های امنیتی و پروپاگاندیست‌های شناخته شده حکومتی مورد استفاده قرار گرفت. 
 
پروژه‌ای که توسط سربازهای پیاده پروپاگاندای حکومت شروع شده بود، نهایتا توسط یکی از کهنه‌کارترین توجیه‌گران جنایات جمهوری اسلامی به‌صورت علنی و در رسانه‌های رسمی کشور آغاز شد. پیش‌تر بولتن‌های فاش شده از دستور «علی خامنه‌ای» برای «بی آبرو کردن» عبدالحمید پرده برداشته بودند، و حالا به نظر می‌رسد که رمز عملیات، «مسجد ضرار» است. اما هدف از این قیاس چیست؟ 
 
در مواجهه حکومت با مولوی عبدالحمید، ما یک بار دیگر شاهد صف‌آرایی روحانیت در برابر روحانیت هستیم. یک سو روحانیتی که در سمت مردم ایستاده و سوی دیگر، روحانیت حاکم که خود را صاحب بلامنازع مال و جان و همه چیز مردم می‌داند، و مشروعیت این ادعای خود را از ارجاع به دین و اتکا به جایگاه مقدس مذهبی خود می‌گیرد. اما سوی دیگر این منازعه نیز، توانایی ارجاع به دین و ادعای یک جایگاه مقدس مذهبی را دارد. مهم‌ترین پیچیدگی این وضعیت، شباهت شرایط عبدالحمید به شرایط روحانیون مخالف شاه در دوران انقلاب ۱۳۵۷است. 
 
استفاده از مسجد و خطبه‌های نماز، برای بیان نظرات سیاسی سنتی است که روحانیون را در ایران به قدرت رساند، و مقابله با آن از مقابله با سایر شیوه های مبارزه سیاسی دشوارتر است. نخستین قدم برای سرکوب چنین رقیبی، تقدس‌زدایی از جایگاه اوست، چون در غیر این صورت هرگونه حمله به او، حمله به جایگاه مذهبی‌ست که او در اختیار دارد و در نتیجه، حمله به دین برای ابقای حکومتی با داعیه‌های دینی.
 
 به عبارت دیگر، حاکمیت ابتدا باید برای جامعه روایتی هرچند غیرقابل قبول بتراشد که در آن مولوی عبدالحمید از جایگاه ویژه مذهبی خود خلع شده باشد، و حمله به یک مکان مذهبی و سرکوب یک روحانی سرشناس به لحاظ مذهبی مجاز باشد. اما این نخستین باری نیست که جمهوری اسلامی از این حربه استفاده می‌کند.  
 
اساسا دیکتاتوری‌ها در طول تاریخ همواره از زبان به عنوان سلاحی علیه مخالفان خود استفاده کرده‌اند. یکی از رایج‌ترین کاربردهای زبان به مثابه ابزار سلطه و سلاح، سرکوب نامگذاری مجدد همه چیز، به‌ویژه مخالفان است. هگل می‌نویسد: «آنچه اربابیت آدم بر موجودات را محقق کرد، اختیار او در نامگذاری مخلوقات بود.»
 
او با این کار وجود یکپارچه آن‌ها را نابود کرد و «موجودات» جدا از هم را پدید آورد. این رایج‌ترین ابزار سلطه در میان دیکتاتوری‌هاست، تکه تکه کردن جامعه از طریق لقب سازی و نام گذاری.
 
 با دوباره نامگذاری کردن گروه‌های اجتماعی، حاکمیت از مخالفان خود هویت‌زدایی و بلکه انسان زدایی می‌کند و هویتی تازه به آن‌ها می‌دهد که مطلوب آن نظام زبانی است که در آن همه چیز از آن حاکمان است: خرابکاران، فتنه گران، اوباش، جاسوسان، خود فروخته‌ها، ورشکسته‌های سیاسی، وطن فروش‌ها، علف‌های هرز، خس و خاشاک، شپش‌ها، موریانه‌ها. این‌ها نام‌هایی است که حاکمان از طریق آن‌ها، کلیت یک جامعه را مثله می‌کنند، مخالفان را از هویت انسانی تهی یا از عضویت‌شان در جامعه خلع می‌کنند و راه را بر حمایت و دفاع از صاحبان این نام‌ها می‌بندند. 
 
اما جمهوری اسلامی از این مرحله فراتر رفته است. او مجموعه وسیعی از نمادها و روایت‌های مذهبی را برای دوباره نامگذاری کردن مخالفان و موافقان خود به کار می‌برد که کاربردهای متنوع و به مراتب ترسناک‌تری دارد. 
 
استفاده از القاب و روایت‌های مذهبی نه تنها همان کاربرد هویت‌زدایی و انسان‌زدایی را دارد، بلکه نوع مطلوب برخورد حکومت با مخالفانش را پیشاپیش توجیه می‌کند. مهم‌تر از همه، اینکه از طریق یادآوری روایات مذهبی و اشاره به آنچه پیش‌تر هم اتفاق افتاده، شیوه سرکوبی که برای مخالفانش در نظر گرفته را، قابل تصور و در نتیجه عادی سازی می‌کند. نهایتا با ارجاع به روایات مذهبی، خود را در قیاس با جایگاهی مقدس و غیرقابل نقد و مخالفانش را در جایگاه شری که نابودی‌اش ضرورت دارد قرار می‌دهد. 
 
جمهوری اسلامی در طول دوران حکومتش بارها از این سلاح علیه مخالفانش، به‌ویژه مخالفان مذهبی خود استفاده کرده است، تشبیه «حسینعلی منتظری» و بعدتر «هاشمی رفسنجانی» به «ابوموسی اشعری« (شیخ ساده لوح)، تشبیه گروه‌هایی چون مجاهدین خلق به منافقین، تشبیه اعتراضات سال ۱۳۸۸ به جنگ جمل، و تشبیه «میرحسین موسوی» و «مهدی کروبی» و استفاده از القابی چون ناکثین و مارقین و ساکتین برای توصیف ریزش‌های اعتراضات ۱۳۹۸، و امروز، مسجد ضرار برای توصیف یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های قیام مردمی اخیر. 
 
قیاس این روایات راه را برای تکمیل پروژه سرکوب با توجیه عمل به سنت پیامبر یا امامان دین باز می‌کند. ۱۲بهمن۱۳۹۳، روزنامه «کیهان» در مقاله‌ای با عنوان اراجیف رسانه ای از نظر قرآن، روزنامه‌نگاران منتقد و فعالان رسانه‌ای را «مرجفون» خطاب می‌کند: 
 
«گروه دوم، مرجفون یا همان خبرسازان دروغین و شایعه‌پراکنان هستند که با ایجاد شایعات و خبرهای دروغ و نادرست و بی‌اساس، جو امنیتی جامعه را به هم می‌ریزند و با جنگ روانی، جامعه و نظام اسلامی را تهدید می‌کنند. "مرجفون" از نظر قرآن، یک گروه سازمان یافته همچون منافقان هستند. همان‌طوری که منافقان به عنوان یک جریان اجتماعی و ستون پنجم دشمن عمل می‌کنند و از درون جامعه اسلامی به آن ضربه می‌زنند، مرجفون نیز یک گروه سازمان یافته هستند که می‌توانند افزون بر منافقان شامل گروه‌های مسلمانی باشند که خواسته و یا ناخواسته، در این حرکت و جریان مشارکت می‌کنند.»
 
نمونه‌ای از این مرجفون، خیل روزنامه‌نگارانی هستند که به اتهام انتظار عکس یا خبری از خانواده «مهسا امینی»، با اتهاماتی مشابه روبه‌رو شده‌اند و هنوز در زندان هستند. روزنامه کیهان سپس عقوبت روزنامه‌نگاران دردسرساز را در شش مرحله شرح می‌دهد: ۱- اتمام حجت و تهدید. ۲- تسلط همه‌جانبه و قلع و قمع مرجفون. ۳- طرد اجتماعی و تبعید. ۴- ایجاد ترس در مرجفان. ۵- ایجاد امنیت جامعه در برابر مرجفان. ۶- مهدور الدم بودن مرجفان.
 
این شش مرحله، عینا شرح بلایی است که بر سر جامعه روزنامه‌نگاری، رسانه‌ای و فرهنگی ایران آمده است. از ترس و ارعاب تا زندان و تبعید، تا شکنجه و قتل. 
 
روزنامه «کیهان» به صراحت درباره آن‌ها می‌نویسد: «خداوند می‌فرماید که هرگاه به این مرجفان دست یافتید، آنان را بکشید.»
 
سلاح زبانی که جمهوری اسلامی دهه‌هاست برای سرکوب مخالفانش استفاده کرده است، حالا به سمت مولوی عبدالحمید و مسجد مکی نشانه رفته است، یکی از معدود مکان‌هایی که در مرکز گسترده‌ترین تظاهرات مسالمت‌آمیز از زمان آغاز اعتراضات اخیر قرار دارد. اما به نظر می‌رسد این سلاح، چنان کهنه و از کارافتاده شده که حتی صدای خودی ها را هم درآورده است. 
 
واکنش‌های بسیار تند نمایندگان مجلس، یکی پس از دیگری به سخنان لاریجانی، نشان می‌دهد که این پروژه از همان آغاز با شکست مواجه شد. و در نهایت مردمی که با قتل‌عام بیش از۱۰۰ تن مرد و زن و کودک عقب نشینی نکردند، بعید است که با حرف‌های کسی که حتی نمایندگان مجلس حکومتی او را به صراحت «ورشکسته سیاسی»، فریب خورده «صهیونیسم» و آلت دست وزارتخانه‌های خارجی می‌نامند، صحنه را خالی کنند. 
 
امید شمس / ایران وایر
 

فیلمها و خبرهای بیشتر در کانال تلگرام پیک ایران
[کد مطلب: 260567] [تاريخ انتشار: بيست و پنجم دی ۱۴۰۱ برابر با پانزدهم ژانويه ۲۰۲۳] [ نسخه مناسب چاپ ]
تقسيم با ديگران:

در زمینه‌ی انتشار نظرات کاربران گرامی رعایت چند مورد ضروری است
  • لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید
  • «پيک ايران» مجاز به ویرایش ادبی نظرات کاربران است
  • مطالبی که حاوی کلمات رکيک، غير اخلاقی و يا توهين به ديگران باشد منتشر نميشوند
  • نظراتی که پیرامون این خبر نباشد منتشر نمیشود
  • نطرات حاوی لينک منتشر نميشوند
نام: (الزاميست)
نظرات شما (حداکثر تعداد حروف با احتساب فاصله بين حروف 1000 حرف ميباشد):

Captcha
اعدادی را که در تصویر بالا می بینید (بدون فاصله گذاشتن میان آنها) در باکس زير وارد کنید و سپس دکمه ارسال را کليک کنيد
نظرات خوانندگان
نوشته شده در تاريخ بيست و هفتم دی ۱۴۰۱ برابر با هفدهم ژانويه ۲۰۲۳ ، 20:57:36 توسط حجت
محمد جواد لاریجانی از برادران لاریجانی است و همین سرشکستگی برایش بس که از آن خانواده است و سابقه نا بابش در حمایت از جمهوری جهل و جنون برهمگان در ایران و جهان مشهود است که برای سرشکستگی در دو جهان کفایت میکند. در میان ذروحانیت اهل سنت مولوی عبدالحمید مرد با شخصیت و وقاری است که با سخنان مستدل خود خامنه ای را مورد سرزنش و انتقاد قرار داده و همواره با استدلالهای قوی خود متهم میکند و مورد خشم خامنه ایست. ما بعنوان یک شیعی مذهب بمراتب اورا که اهل تسنن است بیشتر تآیید میکنم ما آخوندهای شیعه را که از خامنه ای حمایت میکنند. آنچه آقای شریعتمداری در نشریه بی اعتبار شده کیهان منتشر میکند بصورت کلیشه ای و بی دلیل باطل و بی ربط است و اگر بنا بدستور خامنه ای در خلاف نظر آقای عبدالحمید باشد مورد قبول هیچ مرجع معتبری نیست. مولوی عبدالحمید یک روحانی درستگار و مستدل است که نیازی به تایید روزی نامه کیهان ندارد و نوشته های کیهان فقط باعث احترام بیشتر به مولوی بزرگ اهل سنت میشود. اسباب خجالت خامنه ایست که برخلاف نظرات مولوی عبدالحمید اضهار نظر نماید و آبروی نداشته خودرا بیشتر از میان بردارد.
نوشته شده در تاريخ بيست و پنجم دی ۱۴۰۱ برابر با پانزدهم ژانويه ۲۰۲۳ ، 11:01:18 توسط آذر
تمام ادیان به درجات مختلف خصوصیات استبدادی دارند، اما در هیچ کجای جهان نمیتوان دینی سراغ گرفت که در آمریت، تبعیت، اختناق و سرکوب به پایه اسلام برسد. تفاوتی هم نمیکند که در کدام کشور باشد، شیعه یا سنی باشد، در عربستان همان است که در ایران یا در افعانستان طالبان. این جنبش بنیادگرائی اسلامی باشد یا آن دیگری. اگر در ایران، ج-ا، اختناق، سرکوب و وحشیگری را به نهایت خود رساند، آنرا نمیتوان از اسلامی‌ که پرچمدار آن است جدا کرد، آنچه که فوریت آن در کشورهایی نظیر ایران ضروری‌ست، نه فقط سرنگونی دولت دینی، بلکه استقرار یک دولت نوین است که در آن دین و دولت به رادیکال‌ترین شکل ممکن از یکدیگر جدا شده باشند. به انحصار یک مذهب معین پایان داده شود، هیچ مذهبی بعنوان مذهب رسمی، پذیرفته نشود. مذهب امر خصوصی مردم اعلام شود.به هرگونه دخالت مذهب در نظام آموزشی کشور پایان داده شود. تا هر کس بتواند آزادانه بدون ترس نظرات و عقاید خود را ابزار دارد،سطح آگاهی وشعور عمومی ارتقا یابد وآنهائی که دین باوراند، آگاهانه با مذهب خود وداع کنند، تا روزی که دیگر اثری از مذهب درجامعهٔ متشکل، آزاد، آگاه و برابر باقی نماند.
نوشته شده در تاريخ بيست و پنجم دی ۱۴۰۱ برابر با پانزدهم ژانويه ۲۰۲۳ ، 08:28:04 توسط سخنگو
اميد شمس بداند كه عالم بي عمل درخت بي بر است و ايشان از همان رده هستند . حرافي خيلي ارزان است مخصوصا اگر تكرار مكررات باشد.
ساير مطالب اين بخش
پربازديدهای اين بخش
 اولین ویدیو از لحظه حمله به سفارت جمهوری آذربایجان
حرکت واکنش‌برانگیز سفیر جمهوری اسلامی در مادرید در مقابل ملکه اسپانیا + فيلم
ادعای خبرگزاری آذربایجان:حمله کننده به سفارت، تبعه ایران و ارتباط با نیروهای سپاه دارد
وزیر خارجه ترکیه بلافاصله حمله به سفارت آذربایجان در تهران را محکوم کرد 
واکنش حمید فرخ‌نژاد به گزارش روزنامه جوان
پایین آوردن تابلوی یادبود خمینی در نوفل لوشاتو و نصب پرچم شیر و خورشیدنشان
 برنامه رضا پهلوی برای مذاکره با چهره‌های سیاسی چند کشور 
قیمت ارز و طلا در بازار ایران؛ بالاتر از نقطه‌جوش مردم 
تظاهرات مردم زاهدان : وکالت ما مدرن است نه فرد محور
 فرمانده انتظامی تهران تغییر کرد
 عکس ماهواره ای و مختصات از سوله‌ای که در شهر اصفهان مورد حمله قرار گرفته است.
 حمله به سفارت جمهوری آذربایجان در تهران
  پیروزی جودوکای ایرانی مقابل حریف اسرائیلی